Studentenalmanak 1951 - pagina 259

EXPERIMENT

Quo me, Bacche, rapis tui plenum?

Hor. Carm. Ill, 25.

Bij het verglijden van de avond had zich mijn hoofd ge-

vuld en was mijn moed gestegen. Met starre ogen staarde

ik in het glas, het glas, dat de werkelijkheid misvormt in

haar weerspiegelen, het glas, welks inhoud inspireert tot

nooit gewaagde fantasieën en ondernemingen.

Ik broedde over een plan, dat mij al jaren aanlokkelijk had

geschenen, maar waarvan de uitvoering verhinderd was door

de conventie van mijn omgang en een bijgelovige vrees

voor het onbekende. Maar tevoren had ik geweten, dat de

uitschakeling van de ratio het mogelijk zou maken. Want

is het niet zo, dat de logica en de wetenschap een belemme-

ring zijn voor een ruime ontplooiing van de fantasie, dat

de meest grootse uitvindingen uit de verbeeldingskracht en

niet uit de denkkracht der mensen zijn voortgekomen? De

wetenschap is de dienares van onze verbeelding. En zoals

een groot vorst niet zonder dienaren kan regeren, zo re-

geert ook de fantasie niet zonder de wetenschap.

Maar op het beslissende moment, in de tijd dat de grote

ideeën geboren worden en de nieuwe dingen ontstaan, is

de logica, het scherpe verstand de ondergeschikte.

Daar ik dit wist, had ik voor de uitvoering van mijn plan

een van de aangenaamste en oudste wijnen uitgezocht, die ik

in mijn kelder bezat, en ik had een glas daarbij gezet van

het zuiverste kristal, welks klank als een blijde glimlach

door mijn kamer speelde.

Bij het verglijden van de avond had zich zo mijn hoofd

gevuld en was mijn moed gestegen.

243

/

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen