Studentenalmanak 1952 - pagina 263

De blauwe lijnen overtekenen de grijze —

ons overkomt het mateloze van de avondval —

koeklokjes zingen oude Alpenwijzen;

de wereld schijnt van voor de zondeval.

Riviera

Maria Pia, kan ik ooit voluit vertellen

van je lieve toverlach —

van lipjes, die de minne spellen —

van heupen, die men wiegen zag?

O, konden eenmaal nog de grijze vlammen van je ogen

binnen mijn blikveld raadselflirten gaan, —

het hield mijn bloed met koorts bewogen

binnen zijn donk're lichaamsbaan.

O kleine Milanese met je Venusborsten

de sterren zullen verre staan.

De hemellichten die zich met je meten dorsten

zullen geslagen verder gaan.

Roes

Wijn, waarom wiek je zo weloverwogen

onder de haren in mijn schedelkast,

dat ik de signorina's wil beogen?

Er is een zwierbol in mijn huid te gast.

En in extase knippen zeemeerminnen

de legkaart van hun leven uit —

ik treed de groene zalen binnen

achter de doffe spiegelruit.

En achter deze doffe ruiten

is gans de nacht chianti-wijn.

We staan een wijsje van de Po te fluiten

alsof we er geboren zijn.

H. V. B.

239

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen