Studentenalmanak 1952 - pagina 154

IN MEMORIAM BERT DIJKSTRA.

Op Zondagmorgen 24 December 1950, de laatste Adventszondag,

werd, na een langdurige ziekte, Bert Dijkstra uit dit tijdelijk leven

weggeroepen, om naar huis te gaan, om afgelost te worden van

zijn post, zoals de predikant het uitdrukte, die zijn begrafenis

leidde.

Zij, die Bert tijdens zijn ziekte hebben gekend, weten, dat deze

uitdrukking zin heeft gehad, dat hij, zijn ziekte en de bittere nood-

zaak om af te rekenen met alles, wat in dit leven aantrekkelijk

wordt geacht, ten spijt, als een soldaat van zijn Heer, als een

getuige van Christus is geweest, niet met vele stichtelijke woorden,

maar door zijn houding die ons jaloers maakte.

Er zijn tegenwoordig nogal eens mensen, die het studentenleven,

de amicitia en vooral het Christen-zijn daarin, laken als een

onmogelijkheid, die het gebed voor een Corps- of dispuutsver-

gadering blasphemie noemen en tóch vreemd opkijken of zich

onbehagelijk voelen wanneer de kernvragen van het leven in

Corps- of dispuutsverband op persoonlijke wijze ter sprake komen.

Van hun ongelijk vormen Berts laatste jaren een klaar bewijs.

Hij, die in het ene jaar van actief student-zijn onze amicus werd,

lag te verlangen naar de komst van zijn medestudenten en toen

hij wist, dat zijn dagen hier op aarde geteld waren, kon hij tóch

genieten van een dispuutsvergadering, aan zijn bed gehouden, met

alle kolder en schijnbare oppervlakkigheid, die daaraan uiteraard

inhaerent is.

Maar bovenal — en hierin was hij de amicus in de volle zin des

woords — hij vroeg niet, maar gaf, en als hij vroeg, gaf hij

meer. Hoe vaak is het velen van hen, die hem opzochten niet

overkomen, dat de troost van Berts kant kwam inplaats van de

hunne, en dat ze gesterkt teruggingen naar Amsterdam.

En dan denken wij aan Bert met dankbaaiheid; en het moet een

grote troost zijn voor hen, die hij achterliet, dat zijn leven èn ook

zijn sterven, zin heeft gehad, omdat het ons gesproken heeft in

klare taal van het Vaderhuis met de vele woningen, waarheen hij

wist dat hij gaan zou, en waarheen ook wij op weg zijn, van de

liefde van Christus, die alle verstand te boven gaat.

ARENT DE GRAAF.

138

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen