Studentenalmanak 1952 - pagina 229

vier „jaren": wie langer als actief Corpslid meeleven, zijn — de

soms zeer gunstige uitzonderingen daargelaten — niet altijd de

besten. Wil men dus de basis voor de ervaring inzake novitiaats­

tijden in het verleden behoorlijk verbreeden, dan zal men met

oudere generaties overleg hebben te plegen en mede de Reunisten­

organisatie moeten inschakelen. Dat bij S.S.R. het novitiaat in

belangrijk mindere mate dan bij N.D.D.D. tot klachten aanleiding

geeft, meen ik dan ook ten deele te moeten toeschrijven aan het

feit, dat het contact, dat de Unie met hare Reunistenorganisatie

onderhoudt, een veel sterker is dan bij ons.

Intusschen verwaarlooze men ook de ervaring van het jongste

verleden niet. Zoo zij men in een periode gedurende welke niet

alleen in de studentenwereld, maar ook in de niet­universitaire

wereld de drinkgewoonten toenemen, op bijzondere maatregelen

tegen dit euvel bedacht. Ook wane men niet, dat, nu het probleem

van het dispuutsnihilisme is weggewerkt, de onderlinge verhoudin­

gen tusschen de disputen geen aandacht meer verdienen: de hier

noodzakelijke en zelfs wenschelijke rivaliteit mag niet ontaarden;

een quaestie, die vooral bij de eerlijkheid in de „verdeeling" der

novieten aan de orde komt.

Een zeer voornaam punt bij dit alles is de band aan de basis van

het Corps. De grondslag dient te worden gehandhaafd, èn bij

beslissing van wie al of niet mogen toetreden, èn bij het opstellen

van een regeling voor het novitiaat. Juist hier liggen de moeilijk­

heden voor het contact met de disputen buiten N.D.D.D., die,

voorzoover zij, evenals het Corps, op denzelfden grondslag als onze

Universiteit staan, zoo spoedig mogelijk met het Corps behooren

samen te smelten.

Ook afgezien van dit toekomstideaal, dient het Corps, dat het

terecht op prijs stelt „het Studentencorps aan de Vrije Universiteit"

te heeten, ernst te maken met zijn grondslag. Dan zal de regeling

en de practijk van het novitiaat vanzelf strooken met de eischen

door den Senaat der Vrije Universiteit aan het leven der studenten

gesteld en is het rekening houden met de reputatie der V.U. niet een

afzonderlijk iets. Want ook de Universiteit beoogt niet slechts

het doceeren en ontwikkelen van Christelijke wetenschap, maar

levens „de bevordering der godzaligheid in den lande".

Dat ook het Corps iets dergelijks bedoelt na te streven, blijkt uit

zijn zinspreuk „Nil Desperandum Deo Duce". Dezen tot een holle

leus te degradeeren, is in strijd met het karakter der jongeren­

generatie, die niets zoozeer verafschuwt als F arizeisme. Maar af­

205

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen