Studentenalmanak 1953 - pagina 261

eenzetting gewenst zou zijn. Maar „het bestek van dit opstel", zoals

het dan heet, laat dit niet toe. Of, zoals eens iemand zei: „Ik zou U

eerst zes weken college moeten geven, voor U ook maar weet, waar-

over ik het heb".

Geachte lezer, hoezeer wij het betreuren, dat in de nedergang der

cultuur als resultaat van slaphartige wetgeving ook de zgn. „habe-

essor" toegang tot de academie heeft gekregen, het stemt tot vreug-

de, dat tot nu in de senaat deze bij na-mens slechts bij hoge uitzonde-

ring heeft weten door te dringen en met deze ook nog tot de In-

leiding behorende opmerking ga ik over tot het

HOOFDSTUK.

Allereerst zij het mij toegestaan voor U te schilderen het droevig

beeld van de zgn. „bedanker". Gij en ik zouden willen, dat wij deze

met enkele vernietigende woorden konden afdoen (en gij weet, hoe-

zeer woorden kunnen wonden) maar hij is te hardnekkig en te fre-

quent in ons Corpsbestel, dan dat wij daarmee volstaan konden.

Er zijn (o, tempora, o, mores) drie soorten bedankers, waarvan twee

van minder belang en één van groot nadeel voor de goede naam van

de Senaat.

De eerste bedanker is hij, die, komend van een klein gehucht ten

plattelande, sinds de aanvang van zijn studie in groot aanzien is

gekomen bij de notabelen van zijn dorp. De dokter (S.S.R.) zegt:

„Bonjour, amice" tegen hem en de dominee blijkt een dispuutgenoot

van hem te zijn, waaraan hij het recht ontleent om deze in intieme

kring „Lammert" te noemen.

Sprekend over de senaatsverkiezingen heeft hij gezegd, dat hij geen

slechte kans zou maken, „als hij dat wou".

Tijdens de voorbespre-kingen laat hij zich ter sociëteit ontvallen, dat

hij zich wel beschikbaar wil stellen, „eventueel".

Hij leeft een tijd lang in een soort grootheidsroes, hij durft zelfs een

keer „hédaar" te roepen, heel hard (maar toen iedereen omkeek,

schrompelde hij ineen) en hij wordt gekozen, als tegen-

candidaat.

Dan tuimelt hij op aarde terug en schrikt terug voor de gevolgen

van zijn daad. Aangezien hij een man zonder verbeeldingskracht of

allure is, ziet hij er geen heil in, het Corps een jaar te dienen, of ook

maar de voordelen ervan te plukken.

Wat doet hij nu ? Hij bedankt, de lafaard.

255

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen