Studentenalmanak 1953 - pagina 231

Iemand komt inmiddels niet dadelijk bij de oecumenische opdracht

der kerk in Nederland uit, omdat er, van de aanvang af, kleiner

en groter voetangels en klemmen onder de ogenschijnlijk malse

kerkelijke klaver verscholen liggen, die het gaan belemmeren. De

meeste protestanten toch zullen het er wel over eens zijn, dat een

kerk in de eerste plaats het Woord predikt, de sacramenten be-

dient, op allerhande manier de gemeenschap der heiligen oefent, de

zielszorg behartigt. Reeds hier openbaren zich moeilijkheden. Merk-

waardig is, dat de preek — ik laat in het midden dat een enkele

predikant het preken in het minst niet lastig vindt — de gemeente

onvoldoende leidt, maar dat het kerkelijk lijfblad, of ook de

mening der kerkelijke groep waartoe men behoort, dit doen. In

ieder geval daalt de invloed van de Woordverkondiging, iets wat de

reformatorische eredienst in het hart aantast. Bij het sacrament van

het Avondmaal maakt wekelijkse of maandelijkse viering wel enig

verschil en betekent het zeer veel, of er nieuwere beschouwingen

— volgens de een terugvoerend naar de oude christenheid, volgens

de ander tot het rooms-katholicisme leidend — worden voorge-

dragen. Althans is zeker dat de jongere sacramentstheologie wijde

gevolgen zal moeten hebben. Inzake de geestelijke verzorging rijst

de bijkomstige vraag, of men als regel zozeer op ambtelijk charis-

ma mag vertrouwen, dat een slager een gepensionneerd Indisch

resident met zijn ambtelijke bearbeiding omvangen houdt, en is

uiterst gewichtig het benauwende probleem, hoe de kerk in het

volksleven zal blijven wortelen. Hier kan — het is weer een klei-

nigheid — op de werfkracht worden afgedongen van kerkelijke

figuren, die óf alle maatschappelijke nood geringschattend voor-

bijgaan, óf bezit nagenoeg tot diefstal verklaren, en vraagt daaren-

tegen de mogelijkheid van een sterk uitgebreide diaconale arbeid

met veelvuldig optreden der vrouw, als bizonder belangrijk, om

gezette overweging.

Juist wie de oecumenische opdracht niet voor het een en het al

houdt, kan zich hoeden voor de verleiding, om, sprekend over de

wereldkerk, alle werkelijkheidszin te verliezen. Niets is eenvoudiger

dan om met verrukkelijk gemak van de grote christelijke kerk-

typen te spreken: het Oosterse, dat de vroomheid en ongewapend-

heid van de oudste christenen tegenover de wereld bewaarde, dat

de aanbidding kent als geen andere, het verzonken raken in de on-

uitsprekelijke tegenwoordigheid Gods, die het bestaan in dit

jammerdal te dragen maakt; het rooms-katholieke, dat zich onder

de ex-cathedra onfeilbaar sprekende plaatsvervanger van Christus

219

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen