Studentenalmanak 1954 - pagina 28

Prof. M r Pieter Arie Diepenhorst

In een vreemd land, in een vreemde stad, aan een vreemde tafel las

ik het bericht van zijn overlijden. En terstond scheidde mij geen

wereldzee meer van hem, want, wel zeer getroffen, voelde ik zijn

nabijheid in een heldere herinnering. ,,Professor Diepenhorst",

spreekt het uit en degenen, die hem gekend hebben, zien hem vóór

zich: op de katheder vol élan docerend, zo nu en dan een van zijn

toehoorders schertsender wijze in zijn betoog betrekkend; in de huis-

kamer samen met zijn vrouw en verlegen eerste jaars studenten ,,op

thee", op meesterlijke wijze door zijn gevat discours de avond om-

toverend in een prettig samenzijn; voor een groot gehoor zijn peroratie,

vaak doorvlochten met kwinkslagen de zaal inslingerend; thuis aan

de gastvrije tafel de disgenoten om beurten in het gesprek betrekkend,

al dan niet met milde scherts; op tournee in de verkiezingstijd vóór-

en tegenstanders meeslepend in zijn betoog; als promotor de promotie-

formule uitsprekend, die hem zo lief was: ,,In afhankelijkheid van

de mogendheid des Heren, Wiens genadige gunst ook deze plechtige

handeling moge bekronen " ; en die hem goed gekend hebben:

gebogen voor zijn bureau temidden van zijn boeken; en die hem

zeer goed gekend hebben: de knieën gebogen. Leven, één stuk leven,

gedreven door een heldere geest en een ijverend hart en bovenal door

een vast geloof. Zijn stem was nooit los van zijn hart en zijn hart was

nooit los van zijn heilige overtuiging. Zelden heeft een man zo trouw

met zijn Schepper door het leven gewandeld en Diens naam zo weinig

ijdel gebruikt.

De humor was het bindweefsel van zijn gedachten; de humor verliet

hem nooit en bleef zijn trouwe gezel en verliet hem niet, ook toen

hij wist, dat het einde van zijn leven in zicht kwam.

Zijn ambt als hoogleraar was de spil waarom zijn dagelijks leven

draaide. Bij vermoeienissen door zijn veelvuldige werkzaamheid

bracht de omgang met het jongere geslacht hem verkwikking. Ondanks

het klimmen der jaren bleef hij de jongeren tot zich trekken, omdat

deze bij intuïtie gevoelden, dat oprechte belangstelling zijn aandacht

steeds weer in hun richting dreef. Vaak rustte hij niet vóórdat hij

voor een van zijn leerlingen een hem passende werkkring had ge-

vonden. Velen volgde hij trouw en vol warme belangstelling op hun

verdere levensweg. En meende hij, dat een van zijn jonge vrienden

— want dat waren voor hem al zijn leerlingen — het juiste spoor

24

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen