Studentenalmanak 1954 - pagina 29

verlaten had, dan stond hij niet met een oordeel klaar, dan meed hij

niet het verder contact, integendeel, hij trachtte te begrijpen en te

overtuigen; hij zocht in de verhoudingen wat samenbond en niet wat

scheidde en zulks niet uit een lust tot vervlakking, maar gedreven

door een sterk en hooggestemd verlangen: ut omnes unum sint.

Ik meende goed te doen in korte trekken te trachten Prof. Diepenhorst

voor Uw geestesoog te doen herleven, zoals wij hem in de dagelijkse

omgang en uit zijn optreden in het openbaar hebben leren kennen.

Een trouw vriend, een loyaal tegenstander, een geestige tafelredenaar,

een hooggewaardeerd spreker en debater in de Senaat, een organisator

en leider op velerlei terrein van onze samenleving. Menigmaal werd

hij gepolst voor de hoogste posities in 's lands dienst en van nabij

heb ik zijn beslissingen zien vallen: de band met de Vrije Universiteit,

de omgang met de studenten, de arbeid en geestelijke bezinning, die

hij in zijn studeerkamer vond, dat alles bond hem zo sterk, dat hij

de richting op zijn levensweg in 1904 ingeslagen niet verliet.

Op 18 November 1904 deed Pieter Arie Diepenhorst zijn intrede

aan de Vrije Universiteit, als hoogleraar in de Economie, met een

inaugurele oratie over de ,,Klassieke School en de Economie". De

toen 25-jarige was de telg uit een oud boerengeslacht te Strijen,

koningen van hun erf, Calvinisten van hetzelfde slag, waaruit heden-

tendage zoveel voortreffelijke voortrekkers blijken voort te komen

onder de emigranten naar een nieuw vaderland. Als jongen trok hij

naar Amsterdam, woonde daar ten huize van Ds N . A. de Gaay

Fortman in het bescheiden, fijne milieu van het Gereformeerde predi-

kantengezin en bezocht het Gereformeerd Gymnasium. Hij studeerde

rechten aan de Vrije Universiteit, waar hij in 1900 magna cum laude

promoveerde op een lijvig proefschrift over ,,Calvijn en de Economie",

waarna zijn vestiging volgde als advocaat en procureur in Amsterdam,

slechts kort echter door zijn benoeming tot de uiterst zware en ver-

antwoordelijke taak van hoogleraar. Geestig is de wijze, waarop hij

zelf bij zijn afscheidscollege op 15 December 1949 zijn gevoelens

tekent in de eerste tijd van zijn professoraat: ,,Met de titel van professor

te worden toegesproken als 25-jarige door studenten met wie men

als medestudent is opgetrokken, die gelijke of hogere leeftijd bereikt

hebben, wekt onbehagelijke stemming. Een ietwat luidruchtige be-

groeting met de professorentitel als aanspraak in tram of andere publieke

gelegenheid, dreef het schaamrood der verlegenheid naar de kaken."

,,Met de loop der jaren verminderde die druk, alles went, ook het

25

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen