Studentenalmanak 1954 - pagina 286

,,Wijs even aan", sprak ik slimmer.

De man stond met een hand vol vingers (",,unpraktische" Vernunft").

,,Onthoud goed, dat de voorkant die kant is, waarin ik een gaatje

prik", en ik deed het.

,,Ei, ei, twee gaatjes! Aan de achterkant ook één", ontdekte hij, en

ik liet hem een wijle zijn gang gaan, ter observatie.

Hij sprong nu vlug heen en weer, van de voorkant van het papieren

blaadje naar de achterkant en weer terug, en slaakte wilde uitroepen:

,,Het voorste gaatje lijkt als twee druppels water op het achterste.

Zouden ze hetzelfde gaatje zijn? Nee, dat kan toch niet, want het

achtergaatje lijkt sprekend niet op het voorste. En bovendien, het ene

gaatje is groen en het andere rood. Leuk, erg leuk! Als ik door het

ene kijk, zie ik het andere".

H e t gestumper duurde nog wat voort, maar uiteindelijk dacht hij dat

er maar één echt gaatje was en het andere gewoon gezichtsbedrog;

maar het kon ook andersom zijn.

Het was opwindend.

Ik gaf hem de verzekering dat er geen onecht gaatje bij was. Zich-

zelf moest hij maar bewijzen dat beide gaatjes existeerden door het

gaatje van de achterkant uit te knippen, het op te vouwen en dit dan

in het voorste gat te laten vallen.

Dat was teveel voor hem, hij kon het niet meer aan, hij zag er geen

gat meer in, hij voelde zich intens schizophreen, hij wou naar huis.

Hij wilde betalen, maar hij kon niet van emotie.

Echter was hij zo gierig dat hij voor geen geld ter wereld een cent

over had.

Buiten zag ik hem met zijn lekke paraplu. Hij had vergeten hem niet

op te zetten.

J.v.G.

\

260

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen