Studentenalmanak 1955 - pagina 324

Eivorming

Hoe verheugde ik mij er op weer te midden van hen allen te zijn.

Met nauw bedwongen emotie liet ik mijn blik gaan over ,,Wat Ons

Samenbindt", het conferentieoord, waar we zo vaak echt uitgepraat

hadden. Zo had dit zuivere ontmoeten van elkander, dat nooit troebel

geworden was, menig plekje onder beukeboom en spar vervuld met

een idyllische herinnering.

Ik was er. Mijn groot verlangen deed me op een holletje gaan en met

een uitbundig ,.Hallo lui!" kwam ik met de deur in huis vallen. Allen

zaten in een kring. Mijn gemoed schoot vol bij het zien van al de mij

zo dierbare gezichten, waarover 't open haardvuur een rossige gloed

verspreidde. Spontaan en hartelijk, zoals altijd, kwam Miepsje me

tegemoet. Over haar anders zo opgeruimd en blij gezichtje lag een

ernstige trek. ,,Henri vertelt ons van zijn verloving, Toon", fluisterde

ze mij in 't oor. ,,Hoera!", riep ik uitbundig. ,.Jacqueline heeft me

haar hartje niet geheel kunnen geven. Toon", kwam Henri in droeve

berusting tussenbeide, daarmee mijn aanvankelijke luidruchtigheid in

een pijnlijk daglicht stellend. Met een knagend gevoel van wroeging,

dat ik de toch al zo gevoelige natuur van Henri misschien wel had

pijn gedaan, schoof ik stil mijn stoel bij, in de kring op mijn oude

plaatsje. Toos, hoewel ik aan haar zag. dat ze zielsverdrietig was,

knikte mij even bemoedigend toe. Na een moment van droeve zwijg-

zaamheid, vervolgde Henri met gebroken stem. Toen werd 't me te

machtig en in een plotselinge opwelling van mijn verdriet, zag ik als

enige steun, in een zo droeve verlatenheid, 't tengere handje van Toos,

waarnaar ik mijn hand tastend liet afglijden. Plotseling joeg een golf

van schaamte 't bloed naar mijn gezicht. Over 't fragiele, blanke handje

van Toos, had zich een ongevormde, onbeschaamd-bont gekleurde

vlerk gelegd, over welks bezit slechts een Barneveldse leghorn zich

kan verheugen. Een heerlijke, goudgele maïskolf, die Jacquelientje

met zorgzame hand tussen wat fris beukenblad geschikt had, begon

me plotseling onweerstaanbaar aan te lokken en ternauwernood

slaagde ik er in een geagiteerd kakelen binnensmonds te houden.

Even leek 't of Toosje me onderzoekend aan keek. Op dat moment

echter, klonk Eelco's zachte stem: „Mag ik wat uit Byron zeggen?"

,,He nee, die naarling", flapte Ans er uit. ,,Helemaal geen naarling,

't is een kipling", riep ik blij over mijn vondst, waarna ik tersluiks

naar de mensen keek, of ik iets van mijn groot geheim had verraden.

Nadat Eelco het derde gedicht had voorgedragen zocht bij de anderen

de emotie zich een weg en bij mij een ei. Terwijl allen met Eelco

296

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen