Studentenalmanak 1955 - pagina 320

De haat van de haat

't Is eigenlijk allemaal begonnen, toen op die late namiddag de

phaenomenologische anthropologic ineens voor me ging leven. Verrek,

dacht ik, als ik dan werkelijk links en rechts aan het ontmoeten moet

slaan, dan kon dat ook wel eens minder vriendelijke gevolgen hebben.

Als ik nooit meer eens iemand te onbenullig mag vinden om in de

ogen te zien, dan riskeer ik hem een gruwel te gaan vinden. Als ik

altijd de onverschilligheid moet doorbreken en tot een existentiële

communicatie moet trachten te geraken, om uit de volheid van het

met-elkaar-zijn mijzelf aan de ander te leren ontdekken — dan kon

ik weleens in een week tijd aan meer mensen de pest krijgen, dan ik

in mijn hele leven had gedacht me te kunnen permitteren. Nietwaar

je kunt toch niet iedereen liefhebben. Dus als neutraliteit verboden

is, dan zal naast de liefde ook de haat, als gestalte van de menselijkheid,

het dagelijks bedrijf gaan beheersen.

* *

Inderdaad is het zo gegaan. Eerst waren er natuurlijk maar weinigen

die het begrepen. Maar magna est Veritas. En hoe existentiëler men

•werd, hoe onontkoombaarder het haten. Een willekeurige melkboer

die één van zijn klanten tot voor kort met een commercieel Goede

Morgen had bediend, gaat thans niet heen, alvorens hij een fles met

groen-gele kaas door de voorruit heeft geslingerd. En de alleenstaande

dame die haar achterbuurvrouw steeds straalogend had toevertrouwd

,,dol op poesen" te zijn, laat nu haar kleffe tax-hondje elke dag één

ledemaat van deze buurkat oppeuzelen. Melkboer en dame: beiden

hebben ieder op zijn wijze leren inzien dat ze met hun slappe be-

minlijkheid bezig waren het mens-zijn te verraden.

Toch ondervond de beweging aanvankelijk heftige tegenstand. Wel

wilden allerlei menslievende instellingen ons als misanthropische sub-

verenigingen erkennen. Maar dat namen we niet. Principiële gelijk-

berechtigdheid was onze eis. En toen de pacificatie na zware strijd

eindelijk tot stand kwam, was dat naar men beweert nog slechts te

danken aan een politieke koehandel. De tegenpartij kreeg in ruil de

bevoegdheid om aan vrouwelijke weldoensrs een eigen titel te geven:

naast de Maecenas doemde bij hen de Maizena op. ïloe dat zij, recht

is recht. En we kregen het niet cadeau. Onze jongelui kun je het soms

moeilijk duidelijk maken hoe we voor die gelijkstelling gezweet en

gezwoegd hebben. Die profiteren er te vanzelfsprekend van. Enfin,

,als ze maar haten.

292

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen