Studentenalmanak 1955 - pagina 325

dieper doorpraatten over persoonlijke moeilijkheden, stapelden de

problemen zich op. Steeds onrustiger begon ik in mijn stoel heen en

weer te schuiven: onweerstaanbaar kwam het ei nader. Het angst-

zweet brak mij uit. Niet lang meer, of de sluier van mijn geheim zou

weggerukt worden. Toen, terwijl de anderen in ernstige gespannen-

heid stil geworden waren, kwam het ei. Zonder me te beheersen, brak

ik los in een jubelend gekakel. Diepe ontroering beving allen. Ze

keken mij aan in dankbare blijheid, voor 't verlossend woord, dat ik

in elks problematiek had gesproken. Ik greep het ei, en rende kake-

lend de gang op.

Nooit hebben ze geweten, dat ik het was.

H. R. K.

W . E. M. H.

Een zee-aal van de grote vaart

Zei tot haar kroost: volg maar mijn staart,

Eén aaltje zag, men weet niet hoe,

Z'n eigen staart als die van moe.

Hij zwemt reeds lang niet meer op aard.

M . G. H.

297

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen