Studentenalmanak 1956 - pagina 394

G. DREVELKRANS, een mijlpaal

De heer Drevelkrans is een groot man, hij is een van de leidende

geesten in zijn soort. De heer Drevelkrans weet dit niet van zichzelf,

of beter: hij wil het niet toegeven, en daarom rijst hij nog meer in

aller achting.

Hij is maar een gewoon man om te zien, één van de lopende band,

en daar ligt dan ook ogenschijnlijk zijn levensdoel; doch let U wel

op wat er staat: ogenschijnlijk. Als U hem ziet, de heer Drevelkrans

met zijn baard, zijn losse hemd en zijn holle ogen, dan denkt U:

„als dat er niet één van de band is, de drumband of de lopende !"

Maar kijkt U eens dieper. Kijkt U maar eens door zijn baard en zijn

ongewassen gezicht heen, dan ziet U twee energieke kaken, en vuur,

glinsterend in 't oog, scheppend, krachtig-creatief vuur, en niet van

stofzuigers of elektrische wafelijzers, maar van kunstgewrochten,

grootse mijlpalen van „modern art", abstract of concreet, naar men

wü. Neen, neen, de heer Drevelkrans moet men niet op een grote

hoop gooien met klungels als Appel of Peer, of weet ik, welke

boomvruchten meer. Neen, Drevelkrans moet op een sokkel, er

bovenop, met een zwaard in zijn hand.

En dan sluit ik mijn ogen, en zie in een grote stad een prachtig

plein, waarop vele kroegen met namen als „Chez Drevelkrans" of

„d'Oude Gerrit" (zo heet Drevelkrans van voren); dan zie ik een

groot plantsoen, ten midden met een reuzensokkel en daarbovenop

Drevelkrans, aanbeden door Rembrandt en van der Lek. En aan de

voet staat een smulkraampje, waar men Drevelkransbrabbeltjes

verkoopt, gebakken volgens het recept van de grote meester, en

niemand vindt ze lekker, maar men glundert, omdat „Gerrit" ze at.

Edoch, goede lezers, dit is toekomstmuziek. Thans is Drevel,

zoals zijn vrienden hem noemen, nog een man slechts in kleine

kring erkend, door velen beschouwd als een onappetijtelijke prutser.

Men noemt hem „een hark met kwasten", „een averechtse linnen-

beknoeier" of ook wel een olie(Ä?«?schi]der in plaats van een o]\e.verf-

schilder.

Maar onze Drevel werkt door, ook al wordt hij door de kunstbonzen

verguisd. Hij gaat er onder gebukt, maar hij begrijpt hen: het zijn

ook maar mensen. „Ja, kunstbonzen zijn ook maar mensen", zo

hoorden wij hem mompelen door de naden van zijn prachtig gaaf

gebit, toen hij weer een van zijn schilderijen opat, omdat hij van de

348

«

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen