Studentenalmanak 1956 - pagina 376

is dan zulk een harmonische oscillator, heeft zich toch in december

1954 een geval voorgedaan, waarbij wij met een zekere mate van

brutaliteit de zee desniettemin kunnen vergelijken met zulk een

harmonische oscillator. Een analyse van wat zich tijdens de „storm-

vloedtweeling" van december 1954 heeft voorgedaan heeft laten

zien dat wij voor een bepaalde willekeurige plaats het verloop der

verschijnselen in dit geval kunnen voorstellen door middel van

het model van een harmonische oscillator staande onder invloed

van een periodiek veranderende kracht bij aanwezigheid van in-

wendige wrijving, die een demping veroorzaakt. Er traden nl. op

22 en 23 december twee stormen na elkaar op, die beide een storm-

vloed veroorzaakten met een tijdsinterval van ongeveer 36 uur.

Dit tijdsinterval is nu ongeveer gelijk aan de periode van een eigen-

slingering van de watermassa der Noordzee. Met zulk een eigen-

slingering van de Noordzee wordt bedoeld de schommeling, die

het water van de Noordzee zal uitvoeren wanneer het op een bepaalde

manier uit zijn evenwicht is gebracht (dit kan op veel manieren,

want er zijn veel richtingen waarin het uit zijn evenwicht kan worden

gebracht) en daarna aan zichzelf wordt overgelaten. Daar dus het

tijdsinterval tussen deze twee stormvloeden ongeveer gelijk was

aan zulk een periode van eigenslingering, hadden we hier te maken

met een soort resonantie, een verschijnsel welbekend uit de theorie

van onze harmonische oscillator. Inderdaad waren tijdens deze

stormvloeden de waterstanden niet onbelangrijk hoger dan be-

antwoordt aan de evenwichtstoestanden.

Bij Hoek van Holland bijv. waren de theoretische evenwichts-

standen, die dus zouden beantwoorden aan het evenwicht van

krachten, zowel op de 22e als op de 23e december ongeveer 1.90 m

boven de standen van de getijtafel. De werkelijke verhogingen

hebben echter bedragen: in de voormiddag van de 22e: 2.30 m,

in de namiddag van de 23e: 2.50 m. Behalve dat zij dus belangrijk

hoger waren dan de evenwichtsstanden, laten deze verhogingen

verder zien dat hier een soort opslingering plaats vond, die wijst

op resonantie. Inmiddels is uit een theoretische analyse van deze

stormvloed gebleken, dat reeds bij de tweede stormvloed de verho-

ging praktisch maximaal was, d.w.z. dat, als er eventueel nog

meerdere stormen van dezelfde kracht waren gevolgd, de verhoging

toch nauwelijks meer zou toenemen.

Verder verdient nog vermelding, dat er in dit geval tussen oorzaak en

gevolg een tijdsvertraging („faseverschuiving") van ongeveer 6

uur optrad.

330

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen