Studentenalmanak 1957 - pagina 284

woord. Hij geeft de volgende motieven, waaruit men desgewenst

kiezen kan:

1. Caesars dood zou voor Antonius de weg naar de hoogste po-

sitie openen en dit is ook geschied.

2. Caesar stond in zeer intieme relatie met Cleopatra en Antonius

voelde er alles voor om de plaats, die Caesar bezat in het hart

van deze schone dame in te nemen. Ook dit is gebeurd.

Na het hoe?, het waarom? en het wie? aangetoond te hebben,

rustte op Scharffnase nog slechts de taak te bewijzen, dat zijn theorie

inderdaad juist was. Dit heeft hem, zoals hij zelf toegeeft, de meeste

hoofdbrekens gekost, maar hij heeft 't klaargespeeld! Hoe pleegt

men te werk te gaan, als men weet, wie 't gedaan heeft, hoe hij 't

gedaan heeft en waarom hij 't gedaan heeft, maar als 't bewijs ont-

breekt? Wel, men belegt een zitting, waarbij allen, die in de moord-

zaak betrokken zijn, aanwezig zijn en dan gaat de detective punt

voor punt de zaak na en zet zijn theorie uiteen. In 9 van de 10 ge-

vallen bekent de moordenaar dan. Dit zou, zo redeneerde ScharfF-

nase, ook nu de aangewezen procedure zijn, maar. . . . het gaat nu

om een moord, die 2000 jaar geleden plaats vond en alle betrok-

kenen zijn al bijna 2000 jaar geleden van het wereldtoneel verdwenen.

Ook hier vond zijn scherpzinnigheid een weg uit de moeilijkheden.

Hij zocht net zolang, totdat hij een aantal personen had gevonden,

die qua uiterlijk op Antonius, Brutus, Cassius en de overige samen-

zweerders leken. Zij kregen de opdracht zich geheel en al in te leven

in 't karakter van hen, die zij moesten uitbeelden. Dit slaagde vol-

komen. Een zitting werd nu belegd. Daar lagen zij op hun rust-

bedden: Marcus Antonius, Brutus, Cassius Scharffnase had

voor zich zelf de rol van Cicero, de scherpzinnigste rechtsgeleerde

van die tijd, uitgekozen. Punt voor punt ging hij nu de zaak na,

stap voor stap zette hij zijn theorie uiteen, todat hij tot de onver-

mijdelijke conclusie kwam: Marcus Antonius is de moordenaar.

Toen zweeg hij en gespannen wachtte hij op de reactie van Marcus

Antonius, d i e . . . . uitbleef. Allerlei gedachten schoten bliksemsnel

door het hoofd van Scharffnase, alias Cicero: „Was zijn theorie

fout, waarom reageerde die Marcus Antonius toch niet?" Maar

zie, langzaam stond Marcus Antonius op, liep naar de deur, opende

die en sloot die achter zich. Even later hoorde men 't geruis van

een vollopend bad. Nieuwsgierig ging Scharffnase naar de badkamer,

die hij gesloten vond. Na een half uur werd hij ongerust; géén ge-

266

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen