Studentenalmanak 1957 - pagina 125

samen met zijn gevoel voor de schone kunsten. Hij was gereser-

veerd jegens wie hij niet goed kende, sarcastisch en soms onbarm-

hartig, waar hij onoprechtheid tegen kwam, maar bewogen, wan-

neer mensen zijn weg kruisten, die door het leven terneergeslagen

waren. Zij werden zijn vrienden, want hun moeilijkheden hielden

zijn diepgaande aandacht en daadwerkelijke belangstelling, soms

jaren lang, tot hij aan de oplossing had bijgedragen wat hij kon.

D e bescheidenheid, waarmee hij daarbij te werk ging, zal deze

karaktertrek voor velen verborgen hebben gehouden.

Wanneer hij in een corpsvergadering sprak, was het bijna altijd de

moeite waard, naar hem te luisteren; wat hij te zeggen had kwam,

door zijn zeer persoonlijke spreektrant, fel en kleurrijk tot de hoor-

ders.

Veelal was hij in de oppositie; in sommige opzichten kon hij de

houding van zijn mede-corpsleden niet verdragen. De ergernis

jegens Christus, die hij destijds in beginsel had, werd sterk gevoed

door de ergernissen, die vele Christenen, ook onder de corpsleden,

daaraan vaak toevoegen.

Jarenlang was hij een actief lid resp. bestuurslid van het N.B.B. S.,

voor welke functie's hij door zijn internationale gerichtheid en door

zijn beheersing van de Engelse taal bij uitstek geschikt was. In deze

kwaliteit maakte hij een reis naar de U.S.A. Ook zag hij verschei-

dene landen binnen Europa.

Maar van al zijn buitenlandse indrukken boeide hem het meest

de ontwikkeling der Aziatische volken, en de plannen, die hij voor

de toekomst had, waren er op gericht, dat hij aan deze ontwikkeling

op enigerlei wijze zou bijdragen. Naar hij mij later eens bekende,

was het zijn uiteindelijke bedoeling om zendingsarts te worden.

Frappant. Want onbewust sprak hij hisrin het voorgevoel uit,

dat hij in een latere periode zou terugkeren naar een bewust leven

met God.

In deze richting is zijn levensgang enorm versneld.

Het lijden van Christus was voor hem altijd een dogmatisch woorden-

spel geweest, maar het werd hem tot een indringende en onont-

beerlijke werkelijkheid, toen hij zelf leed onder zware pijn.

Hij zag in, dat hij van God afhankelijk was, en kon dit aanvaarden

als vanzelfsprekend en heel goed.

In zijn enthousiasme over wat hem als nieuw en verrassend getrof-

fen had, nodigde hij velen van zijn vrienden aan zijn ziekbed om

hun hiervan te vertellen.

113

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen