Studentenalmanak 1957 - pagina 126

Wie hem bezocht werd aanvankelijk bovenal geïmponeerd door

het feit, dat hij daar doof en bijna blind terneerlag. Maar, geboeid

luisterend naar hetgeen hij te zeggen had, zag men het leed haast

tot een bijkomstigheid vervagen. Hij was volkomen helder van

geest, en wat hij zei was zo wezenlijk en zo schoon geformuleerd,

dat men het beleefde als een bezield gedicht.

Dat hij zijn zware Ujden, hoewel het hem bij momenten te machtig

scheen te worden, toch met een grondtoon van opgewekte aanvaar-

ding droeg, heeft het voor hen, wien hij dierbaar was, verrijkend

gemaakt om hem bij te staan en lichter om hem los te laten, toen het

moment daarvoor gekomen was.

Amsterdam, oktober 1956. F. H. WEISZ

114

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen