Studentenalmanak 1957 - pagina 289

te kondigen en vond hij gelukkig de aanvankelijke vervulling van

zijn ambitie, want na enig fraai denkwerk aan een plaatselijk plan-

bureau, gelukte het hem zich, in één van de middelgrote steden

van het land, als aankomend denker te vestigen. Hij werkte zich

daar zelfs op tot notabel, maatschappelijk de evenknie van de no-

taris. Iets wat hem te gemakkelijker afging naarmate hij zich in zijn

vrije tijd wist te ontwikkelen tot een algemeen gewaardeerd cul-

tuurpessimist, wat vooral bij de burgerlijke kringen van het stadje

insloeg.

Op een zekere dag — hij was per fiets op weg naar de genoemde

tante, die zich na haar pensioen als pionierster in Flevoland had

gevestigd — was hem, toen hij door het stadje kwam, een merk-

waardig huis opgevallen op de hoek van de hoofdstraat. In dit

hoekhuis nam hij zijn intrek, want, daar hij een sceptische aanleg

had, trok hem onmidellijk het idee de werkelijkheid van twee kanten

te zien. Zo ziet men, dat het ook eigenlijk weer een toevalligheid

was, dat hij zich daar aan de straatkant vestigde, een coïncidentie,

door zijn scepticisme geconditioneerd wellicht, aan de andere kant

ook weer zijn gevoel voor relativiteit in de hand werkend.

Hoewel hij weinig toekomstplannen maakte, daar dit als denker

van deze tijd eigenlijk buiten zijn onderwerp viel, moet toch gezegd,

dat zijn leven wel in uitzonderlijk hoge mate door dergelijke toe-

vallige lopen van omstandigheden werd bepaald. Zo was het bij-

voorbeeld ook gebeurd, nog in de lente van zijn leven, dat er plot-

seling een steen door zijn raam vloog, terwijl hij juist bezig was

één van de belangrijkste levensraadselen op te lossen. Van schrik

versUkte hij zich in zijn aanzoek met het gevolg, dat hij zijn hele

leven ongetrouwd bleef en zich voortaan tot de omhelzing van het

geloof bepaalde.

Zijn geloof in het Hogere bleef nl. in dit alles ongeschokt en hij

bleef het dan ook tot het bittere einde met het grootste genoegen

aanhangen. Het activeerde het beste dat in hem was, gaf hem het

nodige vertrouwen en had aanzienlijk minder hinderlijke conse-

quenties dan het geloof in wat dan ook.

Zoals dat gaat bereikte hij op een gegeven moment onvermijdelijk

de zogenaamde middaghoogte van het leven. Het zou nauwelijks

de moeite van het vermelden waard geweest zijn, ware het niet zo

bijzonder fijn aangevoeld door hem en getuigend van zijn fijn ont-

wikkeld gevoel voor situaties om juist op dat moment zijn levens-

werk te laten verschijnen. Daar dit toch een keer gebeuren moest.

271

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen