Studentenalmanak 1958 - pagina 263

te strompelen, de teef versnelde haar tred, hij nog sneller, zij

nog sneller en bijna tegelijk vlogen ze door een gouden poortje

een grote tuin binnen. Getroffen door v^at hij daar zag bleef hij

stokstijf staan. Overal waar hij keek lagen, liepen of stoeiden

grote en kleine aanvallige teven in alle hondekleuren. Aarzelend

hief hij een poot op en terstond kwamen er een paar op hem af

en begonnen zijn wond te likken. Hier was het goed.

— Stop eens.

— Wat is er ?

— Even kijken — O, kijk! een dooie hond.

— Zeker aangereden. Waarom laten ze dat beest midden op de

weg liggen ? 't Is gevaarlijk!

— Moet je kijken hoe die bek gek open staat.

— Ja verrek, hij lacht!

V. T.

VERHAAL

De stad is waanzinnig geworden en

staart verbaasd de straten in waar

rossig iage zon doorheen valt.

Een man heeft een wit plastic cape

aangetrokken hij houdt de mensen

tegen bij de tram ,,sinds ik

hier sta mag niemand meer

passeren" wij stappen in de

rij en wachten moedeloos.

De noordenwind speelt een steriele

lach en werpt een krantenblad

in dit verbijsterd licht omhoog.

Men heeft mij naar de weg gevraagd

een jongen met zo klare ogen

achter brilleglazen heeft mij

de weg gevraagd ,,lk weet het niet

maar ergens moet een brug zijn

tussen de auto's met het glimmend

lakwerk door, maar wacht toch

op de t r a m " . O m zijn lippen

244

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen