Studentenalmanak 1958 - pagina 44

voorname talenten van hoofd en hart brachten zijn maatschappij

in een periode van grootse ontplooiing en bloei.

Ofschoon Van Haaften zijn diepste arbeidsvreugde in dienst van

de Hollandsche Sociëteit beleefde, was het er verre van, dat hij

zich in de directiekamer van de buitenwereld afsloot. Integen-

deel, juist in dit tijdsbestek heeft hij in tal van besturende en ad-

viserende functies het maatschappelijke en kerkelijke leven ge-

diend. Van een volledige necrologie zullen wij ons onthouden,

doch wel willen en moeten wij memoreren, dat Van Haaften gedu-

rende tientallen jaren het Nederlandse actuariaat zodanig heeft

geleid en ontwikkeld, dat het als het ware in zijn persoon ge-

stalte verkreeg. Te dien opzichte legde hij een scherpte van geest

en een belezenheid aan de dag, die alom en zelfs buiten de gren-

zen van het eigen land erkenning en waardering vonden. Het laat

zich dan ook verstaan, dat hij de benoeming tot buitengewoon

hoogleraar in de levensverzekeringswiskunde aan de Vrije Uni-

versiteit met een vreugdevol gemoed aanvaardde, omdat aldus

op zijn noeste en veelzijdige actuariële werkzaamheden het schier

onmisbare wetenschappelijke stempel werd gedrukt. En wie een

ogenblik mocht betwijfelen, of het universitaire ambt naast zo-

veel maatschappelijke bemoeiingen wel zou kunnen gedijen, werd

in de uitkomst beschaamd, want juist Van Haaften beschikte over

zulk een ordenend vermogen, dat hij schijnbaar tegenstrijdige po-

sities door een oordeelkundige en uiterst nauwkeurige tijdsinde-

ling in een harmonische eenheid deed samenvloeien.

Zo waren in hem dus de zakenman en de geleerde in een persoon

verenigd. Voorzeker, doch in zijn uiterlijke verschijning en in

zijn dagelijkse omgang was en bleef Van Haaften de innemende,

vriendelijke en meelevende persoonlijkheid, die bij een ieder in

hoge achting stond. De belangstelling, die hij altoos voor het wel

en wee van anderen betoonde, was verkwikkend en tegelijk on-

verdeeld, omdat het bij hem blijkbaar als een axioma gold, dat het

eigen lief en leed buiten het vriendschappelijke verkeer diende

te worden gehouden. Men leide hieruit niet af, dat Van Haaften

voor eervolle benoemingen of koninklijke onderscheidingen onge-

voelig zou zijn; ingewijden weten wel, dat dergelijke blijken van

waardering in zijn gemoed weerklank vonden. Doch in de om-

gang met zijn vrienden en leerlingen liet hij gedurig van zichzelf

af, zodat het volle accent op hun belevenissen viel. Juist in dit

licht bezien kan het geen verwondering wekken, dat Van Haaften

39

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen