Studentenalmanak 1958 - pagina 142

werkterrein van de Raad getrokken werd. Valt dit enerzijds toe

te juichen, omdat men hiermee erkent dat de gehele Civitas zich

voor deze voorziening verantwoordelijk behoort te weten, ander-

zijds betekent die verantwoordelijkheid van allen, ook meestal

een verstarring en stremming van het werk, omdat iedereen mee

moet beslissen en praten, ook al is hij niet ter zake kundig. Dit

laatste is een van de grootste gevaren, die de Raad bedreigen. De

meeste onderwerpen, die momenteel aan de orde komen, ver-

eisen een behoorlijke kennis van zaken en zijn meestal reeds na

lange discussies binnenskamers zodanig geformuleerd, dat de be-

sluiten van de Raad vaak een formaliteit dreigen te worden. Een

dergelijke situatie vertoont meestal twee symptomen namelijk

een onbehaaglijk gevoel bij verschillende leden en zeer langdurige

en langdradige debatten. Een oplossing om aan deze verder schrei-

dende tendenz te ontkomen zou een ver doorgevoerde decentra-

lisatie kunnen bieden. Het gevaar dreigt anders dat men de Raad

teveel wil laten beslissen, wat dan meestal tot gevolg heeft, dat

er in het geheel niet besloten wordt. Het resultaat van deze

nieuwe wijzigingen zal nog wel enige tijd op zich laten wachten,

maar mijn inziens betekent deze verandering van koers een stap

in de goede richting.

Mijne Heren, veel van datgene, wat in het afgelopen jaar ge-

schiedde en historie maakte moest onvermeld blijven. Veeleer dan

U te vermoeien met het uitvoerig vermelden van fata en data,

is het mijn bedoeling geweest U een inzicht te verschaffen in de

achtergrond der gebeurtenissen en U te informeren over de pro-

blemen die momenteel actueel zijn en welker oplossing van es-

sentiële betekenis zal blijken voor ons Corps.

Aan het eind van mijn jaarverslag gekomen wil ik gaarne dank

brengen aan allen, die dit jaar op enigerlei wijze hebben bijge-

dragen tot en medegewerkt aan een verdere ontplooiing van het

Corpsleven. In het bijzonder ben ik mijn naaste medewerkers

dankbaar voor de wijze waarop wij hebben mogen samenwerken

en voor de grote bekwaamheid waarmee een ieder van hen zich

van zijn taak heeft gekweten.

Tenslotte, dit Corps dat zovelen van ons de mogelijkheid biedt

een goed studentenleven op te bouwen en vrienden voor het

leven te maken, is het waard dat wij besluiten met de aloude wens;

UT VIVAT, CRESCAT ET FLOREAT, CORPUS NOSTRUM!

Ik heb gezegd.

129

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen