Studentenalmanak 1958 - pagina 243

gevoelloos . . . . Als zij, die in het paradijs zijn, hun alle zonden vergeven zullen,

en hen tot zich roepen, zullen die armen nog ongelukkiger worden; ze moeten

met liefde antwoorden en dat hebben ze nooit In hun werelds leven geleerd.

Het is jammer, broeders, maar ik kan u dat niet duidelijker uitleggen."

Christelijk leven is liefde. D. bedoelt niet sexuele drift ,,de ge-

meenheid der Karamazovs", maar agapè.

In Aljosja krijgt het Christelijk leven zijn duidelijkste vorm. Bij

de lijkbaar van Zosima heeft hij een droom. Zosima begint zachtjes

te spreken:

,,— Je bent vandaag je werk begonnen, ga zo door, mijn jongen . . . . Zie je

de zon, zie je Hem ?

— Ik ben bang, ik durf niet te kijken, fluisterde Aljosja.

— Wees niet bang voor Hem. Hij is zo oneindig veel groter dan wij. Hij staat

zover boven ons, maar Hij is vol genade. Uit liefde voor ons heeft Hij een mense-

lijke gedaante aangenomen en is Hij onder ons. Hij verandert water in wijn

om de mensen eeuwige vreugde te bereiden. En zo blijft het eeuwen lang.

Zie je, hier stroomt de nieuwe wijn steeds meer en m e e r . . . .

Er brandde iets in Aljosja's ziel; hij werd van iets vervuld tot pijn, tot tranen, tot

verrukking toe. Hij hief zijn handen op, gaf een gil en werd wakker. . .".

Dan gaat hij de tuin in.

,,Zijn ziel had behoefte aan vrijheid, lucht, ruimte. Boven hem strekte zich de

eindeloze donkere hemel vol schitterende sterren uit. Het was doodstil. De

stilte van de aarde kwam in aanraking met de stilte van hemel; Het aards ge-

heim was één met het hemelse. Aljosja stond te kijken en plotseling wierp hij

zich neer op de grond. Hij omheldse de aarde, hij kuste ze zonder te weten,

waarom hij het deed. Hij huilde en zijn tranen drenkten de aarde. Waarom

huilde hij ? HiJ wist het zelf niet. Maar hij schaamde zich niet voor zijn tranan.

Hij had behoefte alles en allen te vergeven en door iedereen vergeven te worde.

Met ieder ogenblik voelde hij duidelijker en duidelijker, hoe er iets vastbe-

radens en zekers in hem opgroeide, wat eeuwig in hem blijven zou. Hij was als

een zwakke jongeling op de aarde gevallen en hij stond op als een sterke strijder

— dat voelde hij. Nooit in zijn leven heeft hij dat ogenblik vergeten. ,,ln dit

uur heeft iemand mijn ziel bezocht", zei hij en geloofde heilig aan zijn eigen

woorden . . . .

Drie dagen later verliet hij het klooster en ging de wereld in, zoals de starets

hem gezegd had."

Het nieuwe leven is liefde, nederigheid, het aanvaarden van het

lijden, het mede-lijden met elke nood. En het is vreugde. On-

tembare blijdschap.

Dimitri wordt onschuldig veroordeeld tot dwangarbeid in de

Siberische mijnen. En dan zingt hij zijn hymne aan het leven.

226

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen