Studentenalmanak 1958 - pagina 269

Nicole, ik weet wel, elke avond ga je

tussen neonlicht op asfalt -

film van klamme ziekteplekken

karmozijn is te scharlaken - , '

draag je ogen in het lege,

wenend alles om dit niets.

Neem me, en ik zal niet lachen,

sluike regen is je houding;

maar laten onze vingers wuivende pluimen

van tederheid zijn, sluiers weven en

dansende achter ons werpen.

Leun op mij lieve, langs stranden

en palmen loom te bewegen langs

stranden en palmen.

I I I . Herinneringen

Dan zullen er twee in het veld zijn, één zal aangenomen worden

en één achtergelaten worden Waakt dan, want gij weet

niet, op welken dag uw Here komt.

Toen, Michael, toen verging de zon.

Ik weet nu niet meer waar ik ben ^

de maan hangt als een koude schedel in

zijn rag verwelkend op het lemmet

van een grondeloos water en

kalkig staat de wereld straat

na straat in spiegelbeeld.

De parken zijn hier weggebrand

en heffen hun vergane takken

tot een schreeuw die door de

onvoorstelbaar wijde schalen

van deze dode nacht weerkaatst

o Heer het is zo koud geworden

geef mij haar hand toch weer.

250

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen