Studentenalmanak 1958 - pagina 264

t r e k t een argeloze lach. Hij stapt

in het verkeer en met een slag

verplettert hem het staal.

Maar ook zijn bloed is rein voor God.

De koude van de wind streept glazen

draden door de lucht.

De man met de cape zegt dat w i j

nu betaald hebben en w i j mogen

in de t r a m . Onze ogen verwelken.

Dicht staan w i j opeen en schokken

door de rails met onverhoeds

zwiepende bewegingen. B i j iedere

halte staan de nnensen in het

rosse licht maar w i j rijden door.

Een meisje heeft haar blouse

losgeknoopt en zegt nu , , k o m "

maar niennand hoort het.

Alleen een dikke man zegt met

een vlaams accent ,,rare dag vandaag"

w i j gieren door een bocht en

plotseling valt hij met zijn schouder

door een r u i t vloekt zwaar.

De ijswind snijdt nu naar binnen.

Soms zien w i j in een zijstraat

hoe de zon steeds lager k o m t

en langzaam valt de avond in.

Het is al donker als w i j stoppen

bij een lunapark. Het meisje

staat naast m i j ze heeft haar

blouse dichtgeknoopt. ,,Kom

laten we het vergeten" zegt ze en

w i j gaan tussen de gekke lichtjes door.

„ J e moet vergeten" zegt ze „ d a t

de waanzin niet te vieren i s "

maar een kind is uit het caroussel

gevallen en de molens wervelen

krijsend rond door een heelal

dat scheurde. De lichtjes hebben

de hemel verblind.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen