Studentenalmanak 1959 - pagina 259

Munt en Kruis

Het viel hem toch even op, dat hij nu al voor de vierde maal die

avond door de winkelstraat kwam. En zijn horloge probeerde

hem weer tot de realiteit te brengen en zei, dat hij nu al drie

uur ronddwaalde. Maar hij luisterde niet, hij hoorde het trouwens

niet eens, want in zo'n stemming was hij nu. Dat hij zijn eigen

zonderlinge manier van doen van die dag niet meer vreemd vond.

Alleen typisch, dat de andere mensen nog zo gewoon deden.

Dat ze zich haastten alsof er nu nog iets belangrijks was waardoor

je vlug moest opschieten, 't Kon eigenlijk weinig schelen ook,

maar anders moest hij ze eens vragen waarom toch. Ze zochten

zeker wat. Begrijp jij wat, vroeg hij een etalagepop, jij kunt het

trouwens ook niet weten, je lacht te dom.

Waarom hadden ze toch ook altijd van die infantiel grijnzende

juffrouwen in die winkels. En van die kerels die ze ook gebruiken

in advertenties van schriftelijke cursussen, die promotie maken

op hun kantoor en wie de goedkope levensblijheid van het

enthousiaste P.v.d.A.-gezicht afstraalt. Dat Dior nooit costuums

voor gebogen grijsaards ontwerpt. Dan zouden er in plaats van

deze vier goedlachse proleten waardige apostelen met grote baar-

den staan. Kon ik tenminste vragen waarom iedereen vanavond

doet alsof de wereld niet vergaat. Mattheüs zou wel weer over

de dwaze maagden begonnen zijn. En Marcus over de rijke jonge-

ling of zo. Trouwens dat laatste geldt niet voor iedereen natuur-

lijk. Voor mij bijvoorbeeld niet, maar goed ik zoek ook niets.

Ofwel? Nee, zei hij hardop tegen de licht weerspiegelende ruit,

me zelf zoek ik niet, houd je praatjes voor je. Wees maar niet

bang dat ik je insla, glimlachte hij, ik loop wel door.

Aan het uiteinde van de straat liep hij het poortje onder de toren

door en ging toen nadenkend tegen de brugleuning zitten. Voeten

kwamen uit de winkelstraat, gingen ook het poortje onderdoor

en staken over naar de bioscoopstraat. Gingen natuurlijk naar 't

plein, waar ze vaak pas om twee uur sloten. Hadden ze daarom

zo'n haast, zochten ze daar? Onbegrijpelijk dat hij tot vanavond

toe ook heel z'n leven lang zo gedaan had. Van de éne plaats naar

de andere gaan, van alles en nog wat doen net of het ergens goed

voor is. En morgen zou hij wel weer zo idioot doen. Laat ik dat

241

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen