Studentenalmanak 1959 - pagina 252

13

wij hebben geen woorden tot onze

beschikking, hen te dwingen

ons te bereiken, maar met welke toverspreuk

bezweren zij ons te leven

als voortdurende antennes

ontvangers van golven uit een ruimte

die wij vrezen? ons huiveren zenden wij uit

als menselijkheid, het is aan allen gemeen.

en kenbaar aan een hand, een ogenblik.

14

al deze dingen zijn vermoeiend als water

het regent op de film van mijn woorden

een snelle schimmel op de muur

van het denken, eeuwigheid

is doodslag als een gong, en tot waar

reikt het geluid? men wordt

het luisteren moe: uw naam vervalt

als een onbewoond huis, de vlag van de stem

is binnengehaald in de avond

mijn woorden zijn een simpel leven voor u

mijn enig dodenoffer.

maar woorden zijn sneller moe

dan vogels, doden trekken hoog over, tussen ons

en het donker blijft een breekbare streep

licht, een smalle bede.

^

234

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen