Studentenalmanak 1959 - pagina 260

alstjeblieft dan zo lang mogelijk uitstellen, dacht hij, laat ik zo

lang mogelijk hier blijven zitten, nu ik het weet dat alles onzin is.

De agent stapte af en kwam naar hem toe. Zou u niet liever door-

lopen, vond hij. Maar neem het de man eens kwalijk, was er op

dit ogenblik wel iemand anders dan de jongen die het nu wist?

Laat ik het hem in vredesnaam niet uitleggen, dacht hij, hij be-

grijpt het immers toch niet. En om de man kwijt te raken, zei

hij iets in een taal die hij geleerd had van z'n vader toen die voor

Sinterklaas speelde thuis. Sorry, zeiden de drie strepen, Ent-

schuldigung. Maar ze gingen toch maar bij de rand van het trot-

toir staan aan de overkant.

Meewarig keek hij nog naar de agent. Schiet eens wat, dacht hij,

breng er eens wat leven in, schiet mij maar dood. De voorbij-

gangers keken nu ook al naar de jongen. Maar hij zag alleen benen

en hield één oog dicht om te proberen met z'n pijp tussen twee

lopende benen door te schieten, 't Was nogal moeilijk om ze niet

te raken. Vooral met vrouwen, die zulke kleine passen namen

en dan ook nog van die nauwe rokken hadden. Maar gelukkig

hadden ze de laatste tijd nog al dunne benen, dat scheelde weer.

Maar hij wilde ze niet raken, want als ze doodgingen hadden ze

helemaal geen kans meer om het nog eens door te krijgen. Hoewel

het aan de andere kant niet zo gek was, want van een kapot been

ging je nog niet zo gauw dood en in het ziekenhuis wil je nog al

eens tot jezelf komen. Maar hoe dan ook, hun kansen waren ver-

duiveld klein. Als je 't eens naging, honderdvierenveertig duizend

goed die zijn dan ook binnen, maar op al die miljarden is het een

emmer water uit de zee dragen.

Zou hij nu een kansje hebben na vanavond? Als hij morgen maar

niet weer overnieuw begon, want dan zou het wel niets helpen.

En het was waarschijnlijk dat hij morgen weer zou meedoen met

de anderen, zo goed kende hij zichzelf wel. Ik ben eigenlijk net

zo als dat schooljochie dacht hij opeens. (En zo is iedereen, alleen

niemand beseft het haast, maar dat ventje zei het nota bene.

Zeker omdat dronkaards en kinderen de waarheid spreken.) De

juffrouw wilde weten of hij de vorige maal wel goed geluisterd

had en de gelijkenis begrepen had. Wie hij nou liever wilde zijn,

de rijke man of de arme Lazarus. Nou hij had het beter door dan

de juffrouw. De rijke man als ik leef zei hij, en de arme Lazarus

als ik dood ben.

En omdat ik dat ook wil wordt het moeilijker om uw koninkrijk

242

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen