Studentenalmanak 1959 - pagina 249

want in ons ruist het riet van de adem

aan de oever van de rivieren der doden

wij kunnen de zon in het water zien schijnen

als we ons bukken over onszelf; zelfs staan

onze voeten in het water, achter de spiegel

zijn wij ook en evenver

langzaam naderen wij elkaar, vallen samen

tot een opvliegende vogel.

6

ook zijn de levenden bij lamplicht

grootgeworden, in hun handen ^

hebben zij een huis, een stad.

zij hebben een kleine slag

in de ruimte gemaakt

een begin van gevleugeld zijn

maar spoedig gingen ze slapen

in het nest van

het eigen lichaam

een winterslaap.

7

met onze adem hebben wij

de spiegel waarin zij nog stonden

bewasemd, een herfstlandschap

maakten wij van hun herinnering

en langzaam begon

de sneeuw van onze woorden

op hen te vallen

8

wel varen wij langs hen heen

met onze vingers van was in de oren

maar dezelfde eenoog is

in ons land koning

even eenzaam zullen wij aanspoelen

uit water veel te diep

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen