Studentenalmanak 1959 - pagina 106

Hoezeer men ook deze groep het feit, dat ze nog steeds niet zodanig

geëmancipeerd is dat ze een gelijkwaardige partner in de discussie

is, kan verwijten, het zou uitermate onbillijk zijn niet direct te

stipuleren hoe moeilijk de barrières voor haar te nemen zijn,

barrières, die de andere groepering van meet af aan optrekt.

Als voornaamste barricade zie ik het selectieststeem als uitvloeisel

van het disputensteisel. Immers ieder novitiaat opnieuw blijkt

hoe een aantal orat.verenigingen, voornamelijk bestaande uit

leden die althans formeel een zekere bagage hebben meegekregen

van uit het academische milieu, het eigen bezit — op velerlei

manieren — weten te vermeerderen door steeds opnieuw juist

die novieten uit te nodigen, die dezelfde erfenis meebrengen,

door deze coöptatie, het eigen vermogen veilig stellend. Daartegen-

over wordt de aankomende noviet zonder deze academische achter-

grond, veelal verwezen naar die orat. verbanden die hun ont-

staan te danken hebben aan dit doorgevoerd en meedogenloos

egoïsme der andere groeperingen. Dat juist deze verbanden door

structuur en samenstelling het minst geëigend zijn om de nieuwe

leden juist die vorming te geven, die zij in bepaalde opzichten

zo noodzakelijk behoeven, zal U duidelijk zijn. De hier beschreven

situatie roept in velerlei opzicht de 19e eeuw in de herinnering

op. Wanneer daarbij nog te constateren is, dat de groepering die

zoveel mogelijk nog de oude stijl onverkort wil handhaven, uit

angst voor nivellering en besmetting zich zoveel mogelijk isoleert

van de overige leden in het Corps en in een — voor eigen besef'—

,,splendid" isolation haar bestaan leidt, wordt eens te meer duide-

lijk hoe moeilijk deze kloof te overbruggen is, verscherpt door de

reeds gesignaleerde massaliteit. Gelukkig dringt steeds meer het

besef door dat dit diepgaande verschil niet dan rampzalige gevolgen

heeft voor ons Corps. Een oplossing die als ideaal zou poneren

iedere tegenstelling en ongelijkheid binnen ons Corps te doen

verdwijnen zou verwerpelijker en ongelukkiger zijn, dan welk

socialistisch principe ook. Mijns inziens dient ons Corps zich hoe

langer hoe meer te realiseren dat juist in de sociale sfeer — ik

bedoel hiermee in de contacten met elkaar en de positie die men

de ander gunt in deze contacten — de pretentie van ons Corps

als zijnde een vereniging wier handelen als uitgangspunt het geloof

heeft, geëffectueerd dient te worden. Ik ben er van overtuigd,

dat ieder appèl op ieder Corpslid persoonlijk in dezen niet moet

oproepen tot een klaarder, belijnder en orthodoxer formuleren

98

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen