Studentenalmanak 1959 - pagina 251

11

regen tegen de ruiten

van ons bestaan, vruchtbare aarde

op de bodem van ons denken

maar soms met geen woord te verzoenen:

voortdurend worden doden

aan hun bestaan herinnerd

door de felle trilling pijn, een signaal

sneller dan het licht

verder dan wij denken

hun afgrond de ademende ruimte

van een gemarteld lichaam, hun nacht

de geur van bloed als van

rottende bladeren, de schaduw

van rooster en prikkeldraad valt over hen

als een boom over de weg, de kiel van hun schepen

is begroeid met vernedering, langzaam

keren zij terug op onze schreden.

12

er is een poollandschap kennis omtrent ons:

doden en levenden zijn ingesneeuwd

in de dingen, wij bouwen er een iglo van

met koude handen, onverstandige dieren

zijn ons behulpzaam, maar in de nacht

ligt de deur vast, wij zijn die wij waren.

onaantastbaar: geen alchemie

wijst ons de weg ons zwijgen

goud te maken, munten, inwisselbaar

voor warmte, slechts onze huid

bevroren waterval van licht, is tussen ons

en de dingen, maar het is genoeg:

ook doden hebben een huid van stilte.

menszijn is afstand, onverliesbaar.

233

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen