Studentenalmanak 1959 - pagina 254

heen en weer in de stralen van de maan, zonder dat ze het merk-

ten: twee klokken aan touwen van maanlicht.

,,De koster lust geen eieren, zei de hoogleraar; ik ook niet. Eet

U ze wel?" ,,Ja, zei de jongen, vaak professor". ,,Niet doen, zei

de hoogleraar vaderlijk, dat is niet goed voor Uw hormonen. U

moet goed begrijpen dat de studententijd moeilijk is, meneer,

en toch . . ." ,,ja, professor, zei de jongen, ja. Zou de wetenschap

hormonen hebben, professor? Ik zou de wetenschap wel willen

opereren om te zien of ze een hart heeft, klieren met interne

secretie". ,,Nee, zei de professor, ik weet alleen dat de mor-

monen wel wetenschap hebben. Volgens Socrates moeten het

verdraaid goede filosofen zijn: veel vrouwen en zo".

,,Socrates was een filosoof, zei de jongen opeens hard. Het weten

is niet schappelijk, de wetenschap is hard als een kristal. Het

getal is een kris die mij snijdt, een lijn snijdt een andere lijn".

,,U bent ook een lijntrekker, meneer", interrumpeerde de hoog-

leraar. Hulpeloos keek de jongen op. ,,Het gaat toch om de rode

lijn, professor, die overal door heen loopt, of anders de a.r.-lijn,

de h-lijn, — de h-bom, riep hij hard in de straat, de h-bom! B.B.Ü"

,,De resultaten van de dieptepsychologie inspireren mij tot on-

aangename gedachten over Uw geroep om B.B., jongeman, zei

de hoogleraar koud. Mijn opmerkingen over het eten van eieren

blijken maar al te zeer ter zake". ,,Ze moeten ter ziele gaan,

professor, riep de jongen opgewonden. De wetenschap denkt dat

het genoeg is als een opmerking raak is, als ze het onderwerp

raakt, maar dat is niet waar. Ze moet door het centrum gaan,

de kern raken. De raaklijn staat loodrecht op de rechte door het

centrum, zelfs hyperbolisch. Wij moeten ter ziele gaan, profes-

sor! Wij moeten ter ziele gaan", zei hij zachter,

i^aar als een ontnuchterd embryo van een profeet, op een brede

stroom van drift varende naar verlossing, werd de jongen ge-

boren in de koude winternacht. Hij zou moeten schreeuwen van

angst en eenzaamheid, hij wist het wel, maar er was nog hoop.

Dat zei hij ook: ,,er is nog hoop, professor, ja, er is nog hoop.

Er is weinig méér te zeggen, onze ogen onze oren een gedicht

aan de huid van de ziel

vooralsnog een varen

langs eilanden van beproeving

raaklijnen aan de eeuwigheid

met handen vol zand."

236

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen