Studentenalmanak 1959 - pagina 248

3

later dan nu is het nooit geworden

wel herinnert men zich een soortgelijke t i j d :

het zand was alle eeuwen hetzelfde

scherpe gruis van eeuwigheid, gebroken

diamant, zandlopers liepen vol

en braken, de scherven

spiegelen ons hart.

afgezien van de buiging van het licht

zijn wij het spiegelbeeld van doden.

4

ons begin: een klein geluid

in een echoloze ruimte, in de schelp van ons oor

ruisende een verwachting.

die ging open als een hobo, en sloot

zich achter ons. wij gaan

van binnen naar buiten,

keren tot onszelf in als ramen

leggen onze naam zacht in ons zaad

en staan verwonderd stil

starende naar het rooksein van

onze echo achter de bossen.

wij hebben leven gemaakt, zeggen we

de mensen maken veel leven

om zich heen, als een landschap.

verlies waait in de bomen

een herfsttint

5

en waar we ook lopen in de zon

de doden varen in het grondwater mee

drakenschepen verschijnen voor

onze kust, het licht brandt vergeefs

waarschuwingsvuren open aan

onze huid: zij zijn reeds binnen

ons stroomgebied.

230

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen