Studentenalmanak 1959 - pagina 253

Eine kleine Nachtmusilc

Heel laat kvi'am de hoogleraar thuis. De straatlantarens staarden

dromerig in hun eigen schijnsel, de huizen stonden rustig in het

hok van de hemel als waakzame honden. Ze sloegen niet aan.

,,De snaren zijn losgemaakt in de slaap, dacht hij. De toetsen van

de huizen slaan niet aan. Mondscheinsonate op een dove piano.

De vleugel van de nacht grote vogel van gedoofde as gloeiende

kolen van vuur: de steden. Ze slaan niet aan, fiscus, spiegel u in

de ruiten van een slapende stad".

Er ging licht aan achter de ramen van tVi^ee ogen.

,,Uv^ tentamenkaart is groen", zei de hoogleraar tegen de jongen.

,,Van nijd, professor", antwoordde die, ,,van de parken professor,

van het groene licht van de weiden in mijn ogen". ,,Uw tentamen-

kaart is blauw", zei hij zonder iets te horen, de snaren in zijn

ogen stonden los, web van de spin hersens, verlaten en een dode

vlieg schommelde in de nachtwind. ,,Blauw van de kou, professor,"

zei de jongen, ,,blauw van het water, van de lucht in mijn ogen".

,,Uw tentamenkaart is rood", ,,van het bloed professor, van het

bloed onder mijn nagels, de duizeling van de nanacht van de wijn

van de herfst in mijn ogen".

,,Uw tentamenkaart is een regenboog". ,,De boog kan niet altijd

gespannen zijn, professor, er zijn meerdere pijlen op de boog

van mijn gevouwen handen, mijn gespannen verlangen." ,,Sol

iustitiae, zei de hoogleraar, sol iustitiae. De zon is een zomer

van kennis, de zon van het inzicht de regen van de vruchtbare

uren de regenboog . . ." ,,lk ben van de regen van het enthou-

siasme in de langzame drup der tentamens gekomen, professor",

zei de jongen, en boog het hoofd.

De professor keek er naar, de losse snaren in zijn ogen richtten

zich naar het hoofd van de jongen. ,,Met zulke haren kon je het

ook moeilijk op haren en snaren zetten", bedacht hij medelijdend.

Hij zelf kon zich de tijd niet meer herinneren dat hij nog haren

had. Streken had hij helemaal nooit gehad. ,,lk ben de wind

niet! zei hij verontwaardigd tegen de jongen, ik ben de wind niet,

of het kompas!" ,,Nee, professor, zei de jongen zacht; niettemin

bent U soms heel scherp".

Hun hoofden stonden los op hun halzen, zacht schommelden ze

235

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen