Studentenalmanak 1961 - pagina 267

ze zo lief was en ook zo stil en dat ze nu weg is enne . . . .

Een beetje gepikeerd bemerkt Hendrikje dat de bakkersknecht niet eens

naar hem luistert. Hij babbelt verder alsof hij alleen recht van spreken

heeft!

Zijn nieuwe vriend is wel teleurstellend vindt Hendrikje. Hij schikt zich

echter naar de omstandigheden en laat zich trakteren op ijs met slagroom.

Later op de dag staan zij samen op de omloop van een hoge toren. Dat is

nu de wereld, zegt de bakkersknecht en wijst op de petieterige huisjes en

de velden in de verte. Als je thuis komt, kun je vertellen iets van de wereld

gezien te hebben. Hendrikje knikt ernstig, want het was de eerste maal

dat hij de wereld zag.

Thuis, dacht hij toen, thuis. Een woord dat zijn gedachten gaat bezig-

houden en waarvan hij de betekenis niet weet. Thuis, een begrip even

ver en weemoedig als de dagen met Vissenkind op het rimpelloze water

van de zee. Het idee vervult Hendrikje zo dat hij niet eens merkt dat zijn

vriend door een auto wordt overreden; in gedachten verzonken loopt hij

verder.

Hij gaat door het snel vallend duister totdat de lantaarns op de trottoirs

rechte lijnen van licht vormen.

Langzamerhand wordt hij er zich van bewust tussen zijn ouders te lopen,

een ontdekking die hem een schok geeft, wanneer hij het zich realiseert.

Hij gaat naar huis!

De moeder strijkt hem vaak over de haren en thuis, onder het gore lampe-

licht vouwen de ouders de handen, danken de Heer dat hij hun zoontje

begeleid heeft.

Vader, fluistert Hendrikje nog, 't was Vissenkind! 't Is echter al te laat.

A.C.D.

Z}}

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen