Studentenalmanak 1961 - pagina 240

vraag gerechtvaardigd, of men met voldoening hierop kan terugzien.

Binnen het bestuur kan deze vraag onmiddellijk zeer positief beantwoord

worden. De samenwerking en de onderUnge verstandhouding kunnen ideaal

genoemd worden. En och, vanzelfsprekend waren er meer redenen tot

tevredenheid, maar men mag toch niet verhelen, dat slechts een gering per-

centage onzer vereniging actief en enthousiast lid is. En dan komt direct

de associatie met de „tijdgeest" in ons op, maar het bestuur vindt dit een

argument, dat niet op onze Vereniging mag slaan. Men is lid, of men is het

niet, om heel simpUstisch met Bomans te spreken, en als men het is, moet

men het ook goed zijn. En dit lidmaatschap brengt niet alleen rechten,

maar ook plichten met zich mee; als een oratorische vereniging volledig

obscuur is binnen de V.V.S.V.U. een geheel jaar lang, mag men zich toch

wel eens af gaan vragen, of de leden van zo'n oratorische vereniging niet

een wat eenzijdige belangstelling hebben en dus ook een vorming zullen

krijgen, die daaraan inhaerent is. Het is ons inziens wel zo, dat een vrouwe-

Ujke studentenvereniging in de eerste plaats de vriendschapsorganisatie

van de leden moet zijn, maar zij heeft zeer zeker nog andere facetten te

verwezenlijken. En zo komt men dan onmiddelijk op de vraag, die hier

al eerder in dit verslag gesteld werd, of en in hoeverre artikel 4 van onze

statuten gewijzigd moet worden, en de Vereniging een andere vorm dient

te kiezen. Moet de V.V.S.V.U. als zodanig inderdaad een overkoepelende

functie krijgen? Dit zo langzamerhand urgente probleem zal in het vol-

gend jaar een punt van bespreking en behandeling moeten worden.

Dit waren in grote lijnen de wederwaardigheden en indrukken van het

afgelopen jaar. Maar laten wij, bij alles wat we gedaan hebben en zuUen

doen ervan doordrongen zijn, dat wij afhankeHjk zijn van God, zonder Wie

al ons werken vergeefs is. Daarom kan onze Vereniging slechts dan aan haar

doel beantwoorden, als wij het zo voelen, dat wij slechts kunnen voortgaan

onder Gods gunst; het is in dit licht, dat ik gaarne de aloude wens uit-

spreek:

UT VIVAT, CRESCAT ET FLOREAT SOCIETAS NOSTRA!

226

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen