Studentenalmanak 1961 - pagina 274

aUeen van achter de muur borrelde even gemopper op. Blijf geluid maken,

smeekte hij, toe, mopperen. Maar het was nu echt stil geworden.

Waak! schreeuwde hij keihard, waak! waaaak!

Daar begint het weer, werd er gezegd, nu zal het afgelopen zijn. Er klonken

enkele zware dreunen tegen de muur, van iets als een parketwrijver, toen

was er een kreet en het gekraak en gerinkel van een valpartij. Hij schoot

in de lach, het werd een leuke nacht. De politie is gewaarschuwd! werd

er geroepen, en toen hij geen antwoord gaf: de politie is gewaarschuwd!

Hij bleef zwijgen. Hee! riep dezelfde stem, hee! Er werd weer gebonkt.

Hee! de politie is gewaarschuwd! Daarna drongen nog enkele flarden

van zinnen tot hem door: . . . klerelijer . . . wel merken . . . gewaarschuwd,

komen direct.

De politie is gewaarschuwd! bauwde hij na, hee! de politie is gewaar-

schuwd. Hij liep naar de spiegel en zei: ik zie er uit of ik zo uit mijn bed

kom, de politie komt, mensen wat is het hier best. Hij zette het raam wijder

open en wandelde zachtjes heen en weer.

Buiten klonken stemmen. Daar is ie, zei een vrouw in het raam naast hem.

Gaat u rustig slapen mevrouw, we zoeken het wel uit.

Hij trok de deur open en fluisterde ssst! tegen de twee mannen die traag

en behoedzaam de trap op kwamen stampen. Moet ü wel zeggen, deed er

een sarcastisch. Loop maar door, zei hij. Ik bedoel naar mijn kamer (de

jongste, dezelfde, had hem argwanend aangekeken). Hij ging op zijn bed

zitten. Ze sloegen een sigaret af.

Ik kiijg een klacht over u dat u burengerucht veroorzaakt, zei de oudste,

een giijzende man met een leren kop en donkere, harde ogen.

Hij zei snel dat hij aan klaustrofobie leed: de muren kwamen op me af,

ik moest wat doen, ik kon er niets aan doen.

Dat zoekt de officier wel uit, zei de jongste.

Klaustrofobie, ah, klaustrofobie, murmelde zijn collega. Heeft u dat wel

vaker. Hij had een diepe stem, die allerlei vliezen in je borst deed trillen.

Als er mensen zijn is het over, antwoordde hij rap, nu is het over, maar

soms is het net alsof de muren naar me toekomen, dan moet ik wat doen,

en dan krijg ik het benauwd, dan moet ik schreeuwen. Ik heb het raam al

opengezet en een koude washand over mijn gezicht gehaald. Vannacht

heb ik er geen last meer van.

Dat kan met klaustrofobie, merkte de agent op. Heeft u klaustrofobie in

de familie ? Is uw vader klaustrofoob ?

260

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen