Studentenalmanak 1961 - pagina 260

•weest. „Ingrid." Hij nam haar in zijn armen en hij praatte in haar nek.

D e schaakstukken kletterden op de vloer. „ J e moet nooit van me weg-

gaan."

D e witte dame vonden ze niet terug. Ook later niet. Nooit meer.

Zij keek weer voor zich. Ik ben Ingrid Donkelaar, dacht ze, mijn man is

Eduard Donkelaar en hij werkt op het stadhuis. Oh lieve God, wie U

dan ook bent en waar dan ook, help mij. Ik wil geen liefde, ik wil aUeen

maar rust, rust, rust. Wanneer houdt dit eindelijk o p ? Tien jaar nu en ik

kan nog niet op straat lopen zonder naar hem uit te kijken en nooit is hij

erbij. Alleen fragmenten: een clownsgezicht, een wijze van gaan. Ik word

gek. God. Ik rijd in Ujn i6 door de Vijzelstraat en ik heb twee kinderen.

Dat zijn de feiten.

Hij was verweg in Frankrijk. Een stage. Liefste, schreef hij, dag liefste.

Het is hard werken geblazen hier. Maar ik leer veel en de tijd die mij nog

scheidt van jou gaat vlug.

Hij was verweg. Maandenlang. Zij was een jonge, gezonde vrouw. Zij

had een man nodig. Zes maanden waren te lang. Dacht ze. De vriend

waarmee hij vroeger altijd schaakte troostte haar goed. Toen hij terug-

kwam en hen verraste gebeurde er iets verschrikkelijks. Hij stond in de

deur, zijn gezicht sloot zich en hij zweeg en zweeg. Huilend liep hij weg.

Had zij hem eindelijk ook geleerd wat haten is?

,,Jaap," riep zij. ,,Jaap!" l p straat pakte zij zijn arm. Mensen keken vlug

een andere kant op. Hij rukte zich los. Hij keek niet op of om. Iets van

haar verdween met hem in die mensenzee die hem opnam en die hem

nooit meer terug had gegeven.

De tram stommelde door de avond. Door de natte oktoberavond. De

vijf mensen op het balkon keken zwijgend voor zich uit. De vrouw met de

twee kinnen sloot haar ogen, alsof ze staande insliep. De man met de grijze

jas trok zijn sjaal vaster om zijn hals. Het was koud. Hij stapte uit op het

Weteringcircuit. De jongen met de baard staarde naar het asfalt. De tram

reed dieper de avond in. Red Glezos, las zij op een muur. Grote, gekalkte

letters. Red Glezos. Zij voelde zich rustiger worden.

Zij stapte uit bij het Concertgebouw. Hij volgde haar naar buiten.

,,Zal ik u even naar huis brengen?" vroeg hij. „ U ziet er uit alsof u ieder

246

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen