Studentenalmanak 1961 - pagina 264

dien houdt Putman zijn hand stevig vast. De kille aanraking schijnt echter

alle warmte uit Hendrikje's lichaam weg te zuigen. Onverzadigbaar koud

is Putman!

Wanneer zij over het vochtig glimmende strand tot vlak bij het water

gelopen zijn, laat Putman zijn hand los. Gelukkig, vindt Hendrikje en

kijkt naar zijn begeleider omhoog. Veel kan hij aan zijn vriend niet ont-

dekken. Behalve een tot de enkels reikende zwarte jas, waarvan de panden

in de wind vliegen, ziet hij de hoed, die als de braadpan op de keuken-

plank van zijn moeder, hoog boven hem troont.

Ik kan er niet bij, denkt Hendrikje terwijl de wind aan zijn pyamajasje

trekt, en een stukje vlees zal er niet in zitten.

Hendrikje, zegt Putman vanonder zijn braadpan, ik zal je een leuk spelletje

leren, maar je moet goed opletten.

Dan wijst hij hoe Hendrikje ruggelings op het strand moet gaan liggen.

En kijk nu eens wat er gebeurt.

Een beetje ongerust over de komende gebeurtenissen strekt hij zich uit

op het strand. Het water trekt koude strepen langs zijn rug en daarom

schuift hij wat van de zee af. Het zand is hier droger dan vlak langs de

waterlijn.

Verwonderd kijkt Hendrikje om zich heen. Waar is Putman n u ?

Een meter of tien boven hem drijven nevelslierten die wolken zijn, snel

voorbij. Vlak bij ligt een grote melkkleurige kwal te smelten. Putman is

echter spoorloos verdwenen.

Hendrikje lacht hardop, wanneer hij bedenkt dat dit toch wel een kostelijke

grap is. Ginds in het ziekenhuis de zusters die nu wel echt ongerust zijn

en hij, Hendrikje op het strand met Putman!

Waar blijft hij nu toch? Ah, daar komt hij. Uit de nevelslierten duikt

Putman naar beneden, recht op Hendrikje toe. Wanneer hij vlak boven

Hendrikje is, slaat hij beide handjes voor zijn ogen, want hij is bang dat

zijn merkwaardige vriend hem verpletteren zal.

Er gebeurt echter niets en Putman staat naast hem met een gewone stem

te vragen of hij het een aardig spel vindt. Opgelucht knikt Hendrikje van ja.

Dan verdwijnt Putman weer en het valspel herhaalt zich. Uren lang spelen

zij het opwindende spelletje, zodat Hendrik tenslotte moe wordt van het

telkens in grappige schrik ogen beschermen met zijn handen.

De laatste maal was hij nog net op tijd. Putman was al akelig dichtbij

gekomen. Van ver komt een klokslag over de duinen aandrijven, die

Z}0

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen