Studentenalmanak 1961 - pagina 205

i6i

Buitendag Voor de huitendagcommissie: J. Kleijn

De omvang van de oplage en het karakter van het communicatiemiddel

dat het mogelijk maakt dat deze regels U, en juist U, bereiken, is van dien

aard, dat ik het waag van de veronderstelling uit te gaan, dat U allemaal

wel eens een nachtelijk feestje gevierd hebt. Het zal U dan ook wel over-

komen zijn, dat U plotseling tot de ontdekking kwam dat het buiten dag

was. Een ervaring, die evenmin aangenaam als vermijdelijk is. Ja, zo

onvermijdelijk dat ook de Lustrumcommissie tijdig heeft ingezien dat zij

er niet van buiten kon.

Hoe het zij, en kortom, er kwam een buitendag. Op de Dam bevond zich

op de eerste lustrumdinsdag dan ook in verband hiermee een even aantal

lieden, dat voor de helft uit corpsleden bestond. Bij wijze van vergissing

begaf men zich te voet naar het Centraal Station. Nadat al deze parapluïsten

gedurende enige tijd het reizigersverkeer van zichzelf en van andere fo-

rensen onmogelijk hadden gemaakt, schuifelden zij op uitnodiging van de

omroepster onverschrokken naar de uitgang IJ-zijde van genoemd bouw-

werk om een blik over eerder genoemd water te slaan. Dit resulteerde in

de ontdekking van een zeekasteel: ,,De Kasteel Staverden", waarbij de

hartstochtelijk in weer en door wind wapperende Geuzenvlag een vol-

doende aanduiding bleek.

Men stak van wal, nadat de huitendagcommissie vele gasten en dagbladen

gelegenheid had geboden zich onder de gastheren te mengen. In dagblad

Trouw, want daar bestond de verzameling uit, kon men lezen wat er die

dag gebeurd was. Als kop trof ons: „Kampen (reeds) één dag studenten-

stad." Plotseling begreep iedereen het: We gaan naar Harderwijk. De

kernachtige verzorging, die uiteraard tweeledig was, werd deels door

Ds. Zijlstra, een ervaren vlootprediker, deels door het corpslid voor

zijn rekening genomen. Educatief lagen de zaken al niet anders. Men kon

dansen en college lopen dat het een lust was. Het voortreffelijk ochtend-

college was van Prof. Van Dalen (zoon van de oude, en vriend van Den

Ouden). Dat de storm vele dingen mogelijk, maar ook vele onmogelijk

maakte, wordt hier volledigheidshalve opgemerkt. De pantomimist Rob

van Reyn kon nog beter boven het geraas van de storm uitkomen dan

de hilariteit die hij verwekte: hij baarde opzien.

En zo verstreken de uren, in- en uitgeluid door het Jazz-sextet oude stijl,

en door de piano die in het romantische ruim onmisbaar fungeerde. Tijdens

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen