Studentenalmanak 1961 - pagina 273

E e n leuke nacht of klaustrofobie

(Een fragment)

PHj was bang dat de vrouw op de tekening aan de muur groot zou worden,

en machtig. Of dat ze wanstaltig zou worden. Builen zouden op haar

lichaam kunnen ontstaan, de prent uitlopend, de muren langs, één grote

zou kunnen opzwellen aan het plafond, en barsten . . .

Hij knipte het lampje aan, zwetend. Ik moet toch slapen, dacht hij, ik

moet toch slapen, en het licht ging weer uit. Arrogant bereidde hij zich

voor op de volgende schrik. Zijn hart ontplofte toen hij de meterslange

kaak van een roofdier met de scheurtanden vlak voor zich zag, ver weg

grote, zwarte, glansloze ogen . . . Het lampje ging vlug weer aan. Bah,

zei hij, bah, ik moet slapen.

Hij stapte uit bed en deed het grote licht aan. De deur was gelukkig op

slot. N u denken. Het raam open. Er kwam een vochtige kou binnen.

Water. Hij legde zijn washand vol en ijskoud op zijn borst en zijn hart

miste een slag. Hij waste gezicht, nek, borst, schouders, armen, oksels.

De handdoek was nat. Kamerjas aan, sigaret. In zijn wekker hield de tijd

maat. Tijd, dacht hij, origineel, bui-ten-ge-woon. De rook wilde niet naar

buiten, maar vormde langzaamaan een wollige kolom voor de raamspleet

en verschaalde, traag rondwentelend. Ik moet gezond leven, dacht hij.

Hij maakte een kniebuiging en viel om.

Daarop begon hij zich te scheren. Het snorren van het apparaat stelde

hem gerust, maar de warmte die het begon uit te stralen was te technisch

om behagelijk te zijn. Er werd tegen de muur gebonkt.

Gemelijk greep hij naar de stekker, maar liet zijn hand meteen weer

zakken, hoewel het bonken aanzwol. Het is twee uur! werd er geroepen.

Hij legde het lawaaiende apparaat op de wastafel en begon te neuriën.

Burengerucht! riep de stem, ik bel de politie! en weer bonken.

He ja! riep hij, hou toch op met dat gebonk! Ik kan toch al niet slapen!

Er werd nu ook boven zijn hoofd gebonkt. De nacht verloor zijn ver-

schrikking met al die belangstellende mensen om hem heen. Hij haakte

de vitrage van zijn raam, stroopte de roe los, en sloeg er mee tegen het

plafond, waardoor het kalk begon te regenen. Hee! hou op! riep hij, en

toen stond zijn scheerapparaat stil, doorgebrand. Er was nu weinig gerucht.

2J9

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen