Studentenalmanak 1962 - pagina 146

schrijft Van Kleffens. Gerbrandy als begrip van volhouden en niets anders,

en daardoor wel van wat anders, van hoop. Toen heeft zijn onverzette-

lijkheid mèt zijn grote bewogenheid voor wat hij een rechtvaardige zaak

wist, hem in die periode tot onschatbare diensten aan ons land gebracht.

Dan stijgt hij tot de positie van onomstreden nationale figuur.

Deze vaste lijn, maar ook dat tegen-de-draad-in, dat waren de eigenschap-

pen van karakter waarom studentengeneraties van toen en nu hem hoog

hadden, en waardoor hij groot, echt groot was op het moment dat het

land hem riep.

Echt groot, en ook echt klem.

Wanneer Habsburgers te grave gingen sloot zich de deur van de Weense

grafkelder voor de lijkstoet. Op de vraag wie toelating wil antwoordt de

heraut met opsomming van alle titels van de gestorvene. Het weder-

antwoordt luidt: „den kenne ich nicht". Telkens gaat er dan een titel af.

Pas als de achter de voornaam niets anders volgt dan: een zondaar, gaat

de deur voor de gestorvene open. Dit protocol is zinvol. Voor Gerbrandy

was dit geen protocol, maar levenspatroon. Deze emotionele, onver-

zettelijke wist zich klein, echt klein tegenover zijn Heer. Was dit eigen-

lijk niet het geheim van zijn grootheid?

P. J. Verdam

144

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen