Studentenalmanak 1962 - pagina 62

/

gekeerd wordt hij ook gevormd door de studie, die hij gekozen heeft

(laat me nog even herinneren aan de zo straks geciteerde uitspraak van

Perret). Misschien klinkt dit u als van zelf sprekend in de oren. We horen

zo veel over participatie en heel of half mystieke vereenzelviging in het

kenproces, dat het hard nodig is daartegenover er op te wijzen, dat dis-

tantie nemen van het object een legitieme en noodzakelijke bezigheid is.

Niettemin, in wat zo wordt gechargeerd steekt waarheid, en zeker is het

waar, dat men gaat Ujken op datgene, waarmee men intensief bezig is.

Als men dat studieobject in bewuste liefde gekozen heeft, is het zelfs

onvermijdelijk. En niemand kan er aan twijfelen, of Sizoo heeft de an-

tieke wereld van harte bemind.

Ten tijde van Augustinus was de gouverneur van de provincie Africa

er na lange en moeiUjke onderhandelingen in geslaagd Donatisten en

Katholieken te bewegen tot het beleggen van een conferentie over hun

leerstellige geschillen. Als de conferentie geopend wordt, nodigt de gou-

verneur de Katholieke afgevaardigden uit aan de ene kant van de ver-

gaderzaal plaats te nemen. Wanneer zij hun zitplaats hebben ingenomen,

verzoekt hij de Donatisten aan de andere zijde te gaan zitten. Maar zij

weigeren plaats te nemen, want, zeggen ze, „de Schrift zegt: gij zult

niet nederzitten met de goddelozen". Het zal u niet verbazen, dat de

conferentie geen resultaat opgeleverd heeft. Maar waar het om gaat, is

de reactie van de gouverneur, die zegt: „Dan zal ik uit deferentie jegens

u staande de vergadering leiden", en dan twee volle dagen staande fun-

geert. Dat Sizoo dit zo graag vertelde, typeerde hem. Hij bewonderde

de hier sprekende antieke wellevendheid — en ze was hem in merg en

been gedrongen.

Op velerlei gebied trachtte hij deze wellevendheid te redden. Wat men'

wel eens gezien heeft als formalisme, ontsproot aan zijn zorg voor de

goede vorm (waarbij dan in zijn vermaningen dikwijls het spelelement

hem dreef). Die zorg betrof in zeer sterke mate de taal — onverzorgd

taalgebruik is hem een bittere gruwel geweest.

Kortom, in zijn leven valt een klassieke stijl te bespeuren, bewust of on-

bewust gecultiveerd. Maar niet dit is de oorzaak ervan geweest, dat hij

nooit heeft willen weten van de tegenwoordig door velen van de daken

gepredikte absolute tegenstelUng tussen Christendom en antieke cultuur,

of als men wil humanisme. Niet, omdat hij de fundamentele verschillen

tussen deze twee niet zag; dat zou ondenkbaar zijn bij een leerling van

Augustinus, die deze tegenstellingen heeft doorleefd, doorworsteld, en op

klassieke bladzijden geformuleerd. Maar hij weigerde mee te gaan met

hen die deze tegenstellingen verabsoluteerden — ook dat had hij uit

Augustinus geleerd.

JS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen