Studentenalmanak 1962 - pagina 60

/

terecht steeds bestreden. Terecht, immers in de eerste plaats mag niemand

het populariserende genre als inferieur beschouwen. Schrijven voor een

bredere kring is eigenlijk veel moeilijker dan voor ingewijden: vele ge-

leerden, die argeloos dachten in enkele dagen wel een populaire verhan-

deling over een onderwerp uit hun gebied te kunnen schrijven, hebben

het ervaren. Men moet de stof even goed, zo niet beter, beheersen als voor

het schrijven van een esoterisch artikel, en aan het vermogen tot vorm-

geving worden over het algemeen veel hogere eisen gesteld. Ten tweede

is het zeer gewenst, dat een wetenschap als de klassieke philologie een

klankbodem behoudt of vindt buiten het gilde der vakgenoten — het is

altijd zo geweest, en het is misschien thans meer dan ooit urgent. Het zijn

niet de geringsten in ons vak geweest, die dit beseft hebben. Van niemand

minder dan AUard Pierson, die we met een gerust hart als vakgenoot

mogen beschouwen, bestaat vrijwel het gehele oeuvre uit wat men popu-

laire verhandelingen zou kunnen noemen. Een vijftig jaar geleden heeft

Hartman veel gepubliceerd voor een bredere kring; naast, en wat de

kwaliteit van het werk betreft mijns inziens boven hem, moet uit die tijd

de fijnzinnige K. Kuiper genoemd worden. In onze tijd heeft Sizoo deze

taak vervuld en, al ligt dat mede aan de aard van de door hem behandelde

onderwerpen, zijn voorgangers ver overtroffen in de omvang van het

door hem bereikte publiek. Terecht heeft collega Knijper in zijn In me-

moriam de brief van een schippersvrouw gememoreerd — met zo iets

moet een classicus toch innig gelukkig zijn. Maar de derde en besUssende

rechtvaardiging van het populariserende schrijven is te vinden in een

van de schoonste formuleringen, die de Scholastiek heeft gevonden:

Bonum est diffusivum sui, het Goede wil uitstralen. Dit zou het motto

kunnen zijn voor het leraarsambt, zeker zoals Sizoo het met geestdrift

heeft uitgeoefend. Maar ook voor zijn schrijven voor bredere kring: wie

het vermogen krijgt om zijn kennis uit te laten stralen, ontvangt tegeHjk

de roeping daartoe. Zeer velen zijn Sizoo dankbaar, dat hij die opgevolgd

is.

Over wat hij als leraar geweest is, behoeft hier eigenlijk niet gesproken

te worden. Zelf zou ik dat trouwens niet kunnen doen. Wel heb ik in

1918 in de tweede klas van hem het begingrieks geleerd, en mag me dus

tot mijn vreugde ook nog tot zijn leerlingen rekenen, maar ik was toen

te jong om nu iets meer bewaard te hebben dan het beeld van een gewaar-

deerd docent. Er zijn anderen onder ons, die op rijpere leeftijd Sizoo als

leraar hebben gekend; verder heeft de heer Knap dezer dagen in Het

Parool op zeer sympathieke wijze Sizoo als gymnasiaal docent getekend.

Wat hij als universitair docent geweest is, moet ik ook grotendeels met

kennis uit de tweede hand schetsen. In 1933 is hij opgetreden als op-

,6

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen