Studentenalmanak 1962 - pagina 309

Doe je het wel, dan is de konsekwentie een paar jaar gevangenis. Daarna

ben je vrij man. Mens !

Hier gaat je geest kapot omdat elk verantwoordelijkheidsgevoel onder

die voortdurende protectie tegen je zelf en anderen langzaam maar zeker

afbrokkelt tot volslagen indolentie. Als je hier lang blijft zul je op den

duur volkomen asociaal worden door het gebrek aan zedelijke en morele

plichten.

Ik voor mij zie je liever als misdadiger die zijn schuld beseft dan een

schuldloze i d i o o t ! " besluit hij zijn hoogdravende tirade. Ik zie dat hij erg

opgewonden is. Zijn handen zoeken nerveus naar een sigaret.

Mijn hart gaat als razend te keer. Ik herinner mij echter niets zodat ik

langzamerhand de rust voel terugkeren. Het kritieke moment is voorbij.

„ E r was laatst een patiënte die bevallen moest van een psychopaat uit

mijn paviljoen" begin ik geheimzinnig ,,zij ligt nu in de kraamkliniek.

Als het kind er is gaat het naar een weeshuis".

Paul kijkt mij bevreemd aan. E r komt een zekere gelatenheid over zijn

gezicht.

„Laten we wat gaan wandelen" stelt hij voor. Als wij opstaan loopt

Sanders op ons toe.

„Sigaret?" vraagt hij onderdanig. Er flitst echter iets door zijn ogen dat

zijn onderdanigheid volkomen te niet doet. Paul geeft hem de rest van

het pakje Gauloises. Sanders snelt er mee weg alsof hij elk ogenblik ver-

wacht de gebiedende stem van de verpleger te horen.

Waarschijnlijk zal hij het met grote omzichtigheid onder zijn matras ver-

stoppen. Daar ligt al een hele voorraad van de meest uiteenlopende voor-

werpen. Hoewel dat onder de andere patiënten een publiek geheim is,

durft niemand zich iets toe te eigenen. Zelfs de onmiddelijke omgeving

van het bed wordt angstvallig gemeden . . .

We lopen door de laan waarlangs de zware beuken nog kaal hun takken

in de hoogte steken. Als je goed kijkt zie je echter kleine knoppen groen

leven aan de t'wijgen zitten. Een nauwelijks zichtbare boodschap die de

zomerzon vooruit gereisd is. Boven de bomen is de lucht n o g grijs. O p

de natte gazons zijn krankzinnigen bezig te mesten.

Veel is er niet te vertellen. Paul is eveneens zwijgzaam. Af en toe vertelt

hij een aardig voorval of een mop waarom hij nadrukkelijk lacht. Ik lach

even hard mee. Ik voel me bevrijd, onschuldig.

Tegen theetijd zijn we terug. Bij zijn afscheid kan ik glimlachend vragen:

„Liever misdadiger dan schuldloze idioot nietwaar?"

„Overweeg het maar eens" zegt hij met een geforceerd lachje. „Ik zal de

anderen vragen je ook eens op te zoeken."

Dan verdwijnt zijn lichte regenjas in de avondnevel die tegenwoordig al

307

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen