Studentenalmanak 1962 - pagina 63

Misschien wil men hier zijn irenische gezindheid in rekening brengen.

Die bezat hij ongetwijfeld. Hij had in vele opzichten iets van Erasmus.

Maar daarbij vergete men niet, dat hij Calvinist geweest is in hart en nieren,

en het eerste antwoord van de Heidelbergse catechismus, dat voorgelezen

is aan zijn graf, tekent het merk van zijn leven. Zij, die het Calvinisme

alleen in een caricaturale vorm kunnen of willen zien, zouden zich toch

moeten verbazen bij de aanblik van het leven van deze door en door

urbane Calvinist.

Iets Erasmiaans vertoont hij ook in zijn vermijden van extremen. Zijn

leven geeft een harmonisch beeld te zien. Niet omdat hij geen spanningen

kende — als hij ze uit eigen ervaring niet gekend had, zou levenslange

lectuur van Augustinus hem wel boven de op zich zelf aantrekkelijke

naieveteit van het kind uit geholpen hebben. Maar omdat hij met wat

hij gekregen had, een evenwichtig temperament en grote wijsheid, zijn

leven heeft weten te ordenen tot een harmonisch geheel. Dat het een ge-

lukkig geheel geweest is, is iets, waarvoor we met hem en de zijnen dank-

baar zijn.

Over een zeer ernstige spanning moet ik thans nog iets zeggen, en nu

met zeer grote schroom, omdat ik intimiteiten ng^er. Toch is het goed, dat

allen, die Sizoo na hebben gestaan, weten, wat sommigen van u reeds

lang wisten, dat hij namelijk in de laatste periode van zijn leven, eigen-

lijk de laatste vijftien jaren, voortdurend op de rand van de dood

heeft geleefd. Zeker, dat geldt voor ons allen, media vita in morte zijn

we allemaal, en als we verstandig zijn, zijn we ons daarvan bewust —

maar het maakt toch een groot verschil, als dat bewustzijn permanent

actueel gemaakt wordt. Sizoo is door dit bewustzijn niet verlamd; hij is

ook, wat veel eerder begrijpelijk zou zijn geweest, niet opgejaagd tot een

krampachtige ijver om nog zo veel mogelijk tot stand te brengen in de

hem gegeven levenstijd — hij heeft zijn zo goed bestede leven verder

geleid en is rustig door blijven werken, en toen heeft hij nog veel mogen

verrichten. Als men hier was geen spreken van heroiek, zou Sizoo met

de hem eigen humor geglimlacht hebben. Was het wijsgerige rust ? Het

zou denkbaar zijn — ik heb nog zeer onlangs iemand een zeer bitter lijden

tot het eind toe zien dragen door de kracht van wijsgerige bezinning.

Maar Sizoo wist, dat zijn kracht om rustig verder te gaan hierin lag, dat

hij had gekregen wat het Oude Testament noemt ,,een wijs hart", en dat

hij leefde uit dat eerste antwoord van de catechismus. Laten we bij de

dankbaarheid voor het vele, dat we in Alexander Sizoo hebben mogen

ontvangen, niet in de laatste plaats dankbaar zijn voor dit voorbeeld.

Misschien is het beste van ons leven, dat we een teken kunnen worden

voor onze medemensen. Sizoo zou het juist vinden, en zijn grote leer-

79

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen