Studentenalmanak 1962 - pagina 306

hingen reproducties van Van Gogh. Overal: Van Gogh. Brug, caféterrasje

bij avond, maaiers, zelfportret. Een cynische geest moest ze en masse

hebben ingeslagen om de portretten te laten bijzetten in elk paviljoen

dat de stichting bezat. Waarschijnlijk betekende Van Gogh een interessant

psychiatrisch geval voor hem.

Haar stem was van een overredende vriendelijkheid toen zij antwoordde:

,,Nee hoor, ik zie wel dat u er niets van afweet. Morgen houden wij ook

zondag. Strakjes", vervolgde zij, „krijgen jullie chocolade en de broeder

zal plaatjes draaien. Er komt nog een verrassing vanavond, maar die ver-

klap ik niet".

Haar breedwitte gestalte verdween naar de keuken. Af en toe hoorde ik

het gerinkel van kopjes en drong de geur van verse cacao mijn neus bin-

nen. Bedrijvig sjouwde de verpleger, bijgestaan door een van de patiën-

ten, met de tafels die hij tegen elkaar schoof om daarna de stoelen aan

te schuiven tot een grote ellips.

Allen gingen nu rond de tafels zitten of werden er door de verpleger heen-

gebracht. Het was feest, een orgie van chocolade, muziek en sigaretten.

Ik dacht aan de rustige sfeervolle avonden thuis of bij de ouders van

Marjo, ergens in het hoge noorden van een Waddeneiland . . .

Tenslotte kwam de zuster binnen, het behulpzame Pietje struikelend met

een blad kopjes achter haar. De broeder hield zich bezig met de pickup.

Een ogenblik later spoten militaire marsmelodieën uit de groeven van de

plaat omhoog, vulden de ruimte met hun opgewekt geschetter.

Voor ons op tafel stond de beloofde chocolade te dampen, een rozig

stukje gebak er naast.

„Het is zo gezellig voor de heren h è " riep de verpleegster naar de broeder

naast haar. Haar stem kwam nauweUjks boven het muziektumult uit. Het

grijzende haar viel in wanordelijke plukken langs haar gelaat. Haar lok-

ken waren kort als dat van een jong meisje. Ze lachte de broeder toe:

„ja dat vinden ze wel gezellig".

In wijde boog zaten daar naast elkaar de metaalarbeider, de handelsreiziger,

de ministerzoon, de boer uit Groningen, de accountant die zoveel ver-

schillende pakken had dat hij elke week een ander droeg, en zij waarvan

ik niets te weten was gekomen omdat elk contact onmogelijk bleek.

Zij allen zwegen.

De ministerszoon kauwde traag zijn gebak, de arbeider sliep met het hoofd

op tafel en de accountant mompelde in zichzelf verloren voor zich heen.

Met nietszeggende of altijd boze of bange ogen lieten zij de storm van

goedheid over hun hoofden razen. Morgen was het ook weer zondag.

Aan de ramen was het duister. De zuster had geboden de gordijnen open

te laten. Men zou op de andere paviljoens de gezelligheid van hun samen-

}04

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen