Studentenalmanak 1962 - pagina 182

/

IV.

Uit het voorgaande laten zich de factoren in de Corpshistorie die vanaf

1953 direct en indirect het Corps drongen in de richting van een reorga-

nisatie, zoals die in 1961 in principe werd besloten en reeds gedeeltelijk

verwezenlijkt, aflezen. Ze zijn zo samen te vatten:

1. de grootte, die in het laatste decennium die van een leefbare corps-

gemeenschap, per postulaat te stellen op 500, overschreed en die in

de nabije toekomst volgens de statistische prognoses nog in bedui-

dende mate zal toenemen.

2. het verlangen naar integratie van de verschillende componenten van

het studentenleven, zoals daar zijn, in willekeurige volgorde: studie,

godsdienst, sociëteit, cultuur, sport,

3. de hestrijding van het steeds meer voorkomende externe nihilisme,

4. de samenwerking met de andere ge^elligheidskernen aan de V.U. om deze

problemen op te lossen en deze doelen te verwezenlijken.

De vele geopperde plannen tot reorganisatie werden begeleid door een

aantal andere uitingen van het geconstateerde ,reformbewustzijn', dat zich

in het algemeen keerde tegen de, volgens haar vertegenwoordigers, in het

Corps doorgedrongen liberale Studentengeest, die een opbouw van een

Christelijk Studentenleven in de weg stond. Als meest kenmerkende

uitingen van pogingen om dit te veranderen kunnen opgesomd worden:

de vijf Seniorenconferenties, een tweetal Corpscongressen, de oprichting

van bloeiende Corpsgezelschappen, terwijl ook de discussie rond het Gij

Geheel Anders nummer van Sola Fide (1957), hoe onzuiver de zaken hierin

soms gesteld werden, een getuigenis van een heersend onbehagen met de

status quo gaf.

Pas als we de genomen besluiten, in het licht van de beschreven ont-

wikkeling, in breder verband proberen te stellen, is het mogelijk om één

en ander op zijn juiste waarde te schatten. Overigens zou het niet juist

zijn om één en ander al te dogmatisch en te simplistisch te zien. Zo moge

het duidelijk zijn dat de individuen zich in hun activiteiten vrijwel altijd

ook buiten de geschetste lijnen begeven, of dat als tegengesteld beschre-

ven groepen bepaalde houdingen of ideeën van elkaar overnemen of met

elkaar gemeen hebben. De rectorale en corporale activiteiten van een

voorkamerrector' (^eer riskante benaming, t(oals trouwens het hek jargon) als

J. N . Scholten bewijzen dit ruimschoots. Niettemin menen we niet alleen

te staan in onze constatering, dat hier toch duidehjke ontwikkelingslijnen

in de recente Corpshistorie te onderkennen zijn.

180

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen