Studentenalmanak 1962 - pagina 311

o p het land

EEN PROEVE VAN PROTESTANTS-CHRISTELIJKE DICHTKUNST

aan Willem de Merode

Zij zwierde in haar baaien jak.

Arend haar man stond op de deel.

Zij wentelt zich met struis gemak.

Hier heet zij kortweg: Moeder Neel.

Haar rode neus, van bloed doortrokken,

snuift mest, van 't bruine boerenland.

Zij kan en mag en zal niet jokken:

Zij is verknocht aan 't koeienland.

Haar zonen zwerven nu op zee,

hun grootse lijven hard en heet.

D e Bijbel ligt op 't pluchen kleed.

Zij loopt nu peinzend door het vee.

Haar blauwdooraderd' handen, vierkant en gehoekt,

kennen geen kou of bloederpijn.

Het jongste varken heeft zij opgedoekt,

ze streelt het gladbepootte zuijn.

Haar geest toeft bij haar maagdelijke jaren,

toen Arend, vrijer nog, haar fierheid wild besloop;

hoe hij ongezien het opkamerraam binnenkroop.

Zijn armen mangelden haar in nachten vol gevaren.

Wat was hij groot en breed en sterk

wanneer het raam zijn silhouet

met trage vormen wierp op 't bed

dat kirrend kraaide onder 't werk.

- N u zijn de kinders bloedwarm opgerijpt.

De zonen zwierven immers allen uit op zee,

behalve een (want die wordt dominee,

omdat de meester hem zo goed begrijpt) . . .

- Ze is plots stil en dankbaar, en beziet haar eelt.

Het werk roept weer: zaai, pluk en varkensteelt.

Het juicht in haar; de zon gaat lachend onder.

Och Heer, op 't land is 't leven veel gezonder.

A. V. d. S.

J. D . F. V. H.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen