Studentenalmanak 1962 - pagina 57

artikelen in dag- en weekbladen meegeteld, het is een statige reeks. Men

mocht willen, dat ieder jong classicus zich zo weerde, als Sizoo het in

die jaren gedaan heeft — en hij moest toen toch ook de beruchte volledige

betrekking vervullen en had daarbij een jong gezin. Volledig uitgegroeid

is hij echter in die publicaties nog niet — alweer: ik spreek met het latere

oeuvre voor ogen. In Stemmen des Tifds (toentertijd een belangrijk perio-

diek, waarvoor we nog steeds niets in de plaats hebben) van 1924 schrijft

hij een artikel over Sappho. Zijn bewondering voor het werk van de

dichteres is evident (de aesthetische waardering van de antieke litteratuur

is bij hem nooit te kort gekomen). Maar de normen, waarmee hij meet

en de termen, waarin hij zijn bewondering tot uiting brengt, blijven nog

ietwat conventioneel. Bijna proeft men enig classicisme.

E n dat bevreemdt, want bij Sizoo heeft de nawerking van het idolen op-

richtende classicisme van de eerste helft der negentiende eeuw vrijwel

geen sporen nagelaten. De resultaten van de historische opvatting, die in

de tweede helft van die eeuw en in het begin van de onze als reactie op

het classicisme zich baan gebroken had, waren zo zeer zijn geestelijk bezit

geworden, dat hij ook niet in de verleiding kwam om als iconoclast op

te treden: dat de grote Grieken en Romeinen menseïf waren geweest van

gelijke beweging als wij, wist hij heus wel, ook zonder zwaarwichtige

en geleerde anticlassicistische vertogen. De keus van het terrein, waarop

hij bij voorkeur werkte, demonstreerde reeds voldoende zijn vrijheid van

classicistische banden. Maar in zijn toen ook al harmonische wetenschap-

pehjke geest sloot aanvaarding van de door de historiserende beschou-

wing onvermijdelijk meegebrachte relativering van de grote figuren der

Oudheid allerminst bewondering voor hun grootheid uit. Daarom kon

het zogenaamde derde humanisme, dat omstreeks 1925 opkwam als een

soort krampachtige reactie op de vermeende ontluistering van antieke

waarden en normen door de historische beschouwing, hem ook koud

laten: hij was een veel te nuchter en een veel te Christelijk philoloog om

de mythe te aanvaarden, die het derde humanisme wilde scheppen, en de

geforceerde restauratie had hij niet nodig.

Als het gebleven was bij wat Sizoo in de jaren tot 1928 tot stand ge-

bracht heeft, zouden wij reeds verplicht zijn hem als een verdienstelijk

en veelzijdig classicus te herdenken. Maar intussen was het werk vol-

dragen, dat hem zijn unieke plaats onder de nederlandse classici met één

slag en voor goed verzekerd heeft. Ik bedoel natuurlijk de vertaling van

Augustinus' Confessior.es, in 1928 voor het eerst verschenen. De lof van

dit werk behoef ik niet te zingen: de opgang, die een geschrift maakt,

is niet altijd een garantie voor de kwahteit, maar in dit geval is het grote

succes zeker verdiend geweest. Nog dezer dagen heeft de Nijmeegse

J3

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen