Studentenalmanak 1963 - pagina 312

hij omkeek zag hij een vrouw achter zich staan; het was de moeder van het

weeshuis waar hij voorlopig zou worden ondergebracht. Zij lachte hem op-

gewekt toe en maakte kwieke wijsgebaren (zij zouden het samen wel rooien).

Ze bracht hem binnen in de gezellige wezenzaal, kosten noch moeite had men

zich gespaard om hiervan iets gezelligs te maken, ieder zijn eigen lichte hoekje

en volop gelegenheid tot breien en sjoelen. Er was veel sfeer. Allen pakten

zijn hand beet en zeiden Dag en op het laatst kon hij ook Dag zeggen, en

daar was toen wel het eind van weg, zo verrukkelijk was dat. Die pels kon

natuurlijk niet langer meer, vond de moeder en haar man had nog wel wat

oude kleren, daarmee kon hij nog knap voor de dag komen. En als hij wat

wou eten, ze kon best wat aardappels opbakken, of hij kon natuurlijk ook

sjoelen als hij dat liever wilde. En hadden Eskimo's ook een geloof? Nou,

maar dat zou nog best terechtkomen.

De aanpassing van de Eskimo werd met kracht ter hand genomen: hij leerde

woorden van de vreemde taal; hij sprak ze nog wel gebroken maar dat mocht

niet hinderen, want hij ontmoette overal warm begrip. Hij maakte zelf zijn

bed op, zei Goedemorgen en leerde vioolspelen; binnen korte tijd wist hij al

een eenvoudige suite te brengen. Niettemin moet men de mens nooit belem-

meren in zijn eigen kultuurpatroon en zo kon men hem eens in de week op

een bankje voor het weeshuis zien zitten, dat was afspraak en tenslotte bleef

hij Eskimo. Hij moest dan wat zeggen in zijn eigen taal en hij had zijn pels

weer aan en de fles traan hing aan zijn zij; soms liep hij rondjes. Een oplettend

fabrikant bracht de speelgoedset,,eskimo toen en nu", opwindbare poppetjes,

het een liep rondjes, het ander speelde mooi viool. De weesmoeder bracht

het eens voor hem mee; U moet maar denken, het is maar speelgoed, maar

hij vond het leuk en speelde er veel mee.

Toen de weesmoeder jarig was mocht hij bij de visite zijn; hij zat op een pouflfe

en wiebelde hierbij een beetje omdat hij het niet gewend was en dit maakte

een schilderachtige indruk. Hij at gebakken aardappels en boerde daarna

luidop; de weesmoeder wees er op dat dit in het Noorden niets te betekenen

had; maar dat hoefde niet, want allen vonden dat hij verrukkelijk boerde.

Het was die avond dat hij plotseling doodging; hij speelde juist viool.

En daar hebben we dan natuurlijk het dichtertje dat het wel door had en later

schreef dat er een veer in het poppetje gesprongen was. Maar voorlopig geen

306

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen